Geweldloos leven

Wat is geweldloos leven? En hoe kom je erbij hier een blog over te beginnen?

In 2006, toen ik over geweldloze communicatie las en een lezing van Marshall Rosenberg volgde, besloot ik dat ik geen geweld meer in mijn communicatie wilde gebruiken. Als ik nu zou beschrijven hoe ik me in die periode voelde, dan zou ik zeggen: ik voelde me machteloos omdat ik wilde dat het goed ging met mijn collega, die burn-out thuis zat en gevraagd was ontslag te nemen.Wat ik toen dééd was de strijd aangaan met wat ik zag als onrecht. Het gevolg waren ongemakkelijke gesprekken met mijn leidinggevende en de P&O’er en een brief van de directeur met het verzoek om me constructief op te stellen, anders… Ik besloot weg te gaan en vond een anderen baan.

Twee jaar later, toen ik mijn eerste kindje kreeg, ging ik pas echt aan de slag met geweldloze communicatie. Ik wilde dat mijn kinderen op een geweldloze manier zouden leren communiceren en een rijkere woordenschat aan gevoelens zouden hebben dan ik. Ook had ik na de bevalling last van mijn schildklier gekregen en had mijn (antroposofisch) internist gezegd dat hij deze kwaal vaak zag bij mensen die de lat voor zichzelf én anderen hoog leggen. Mildheid was belangrijk, zo stelde hij. Mildheid, dacht ik. Wat is dat? Lief zijn voor jezelf? Jezelf verwennen? Leuke dingen voor jezelf kopen? Geweldloos communiceren met jezelf?

Tijdens de introductietraining geweldloze communicatie ging het vooral over oordelen, wat ik juist niet wilde. Niet dat ik geen oordelen hád, maar ik durfde ze niet uit te spreken en ik vond mezelf achterbaks en oneerlijk. Ik was nog steeds vol boosheid over wat ik zag als onmenselijk en onrechtvaardig gedrag. Een jaar later volgde ik een verdiepingstraining en begon ik steeds meer gevoelens en behoeften te (her)kennen en benoemen. Ik vond het wel overdreven klinken om te zeggen hoe ik me voelde en wat ik nodig had. Ik gebruikte de oefentaal (‘Als ik zie/hoor… voel ik me…omdat ik behoefte heb aan..’), wat mijn man irriteerde. Iedere keer als ik naar hem of de kinderen uitviel, vertelde hij me dat dát geen geweldloze communicatie was…

In 2011, toen ik een integratiejaar geweldloze communicatie volgde, viel het kwartje. Er is geen goed of fout. Je oordeelt omdat je daarmee een behoefte vervult. Bij mij was dat de behoefte aan harmonie. Ik had mezelf tot die tijd nog steeds veroordeeld! Toen ik na die trainingsdag naar huis fietste, voelde ik me vredig en zonder oordelen. Tegelijkertijd voelde ik me dat jaar onzeker omdat ik al ‘zo lang’ bezig was met geweldloze communicatie en er nu pas iets van leek te begrijpen. Ik begon weer aan mezelf te twijfelen, of ik het ooit zou kunnen, en ik overwoog zelfs om er helemaal mee te stoppen. Daar kwam nog bij dat ik had gedacht om in de veilige thuissituatie, met mijn man, te gaan oefenen. Dat viel tegen. Gelukkig hoorde ik dat geweldloos communiceren in je relatie of met je familie het allermoeilijkst is. Je zit immers vaak al in een patroon.

Met mijn jonge kinderen (inmiddels twee) zat ik nog niet in een patroon. Met hen ging het geweldloos communiceren dan ook beter. In de communicatie met hen had ik deze empathische manier van communiceren ook het meest nodig. Ik werd elke dag wel één of meer keer getriggerd en had ik moeite om rustig en ontspannen te blijven. Op mijn werk wilde ik graag eerlijker en authentieker zijn en ontbrak het me tegelijkertijd aan de moed om me kwetsbaar op te stellen. Want zo zag ik geweldloos communiceren wel, en soms nog steeds. Ik had moeite te begrijpen dat er niets meer kan gebeuren als je je kwetsbaar opstelt. Dat je dan zelfs in je kracht komt te staan. Ik was bang dat er niets meer van me over zou blijven als ik dat zou doen. Anderen zouden naar mijn mening dan zó over me heen kunnen walsen…

Ik kwam er echter achter dat ikzelf mijn grootste criticaster was (en nog steeds ben). Dat ik vooral bang ben voor wat ik mezelf vertel. Tijdens de trainersopleiding, die ik in 2012 was gaan doen omdat ik geweldloze communicatie wilde blijven oefenen, kwam ik erachter dat mijn innerlijke ruimte vaak zo beperkt was dat ik vrijwel geen ruimte had om empathie te geven. Ik had namelijk zelf empathie nodig! Ik leerde de Zelf Mededogen Dans van Bridget Belgrave en Gina Lawrie kennen en sindsdien geef ik mezelf met behulp van deze loopoefening empathie als ik getriggerd wordt of boos ben en blijf. Dat geeft me niet alleen rust en ontspanning, ook kan ik zo onprettige gevoelens transformeren in positieve actie. Op deze manier krijg ik eerder wat ik nodig heb. Ik ben dan ook erg enthousiast over deze oefening. Hij vormt de basis van de workshops die ik inmiddels geef.

Ik heb het toe nu toe niet aangedurfd om open mijn ervaringen met geweldloze communicatie te delen. En toch voel ik al een tijdje de behoefte om dat te doen. Zodat anderen, zoals jij, er misschien ook wat aan hebben. Ik hoop van harte dat dat zo is. Ook wil ik, door erover te schrijven, mezelf scherp houden en mezelf blijvend stimuleren om me te blijven ontwikkelen in geweldloos leven. Want zoals mijn trainer Jan van Koert het uitdrukte: je bent er nooit. Hoe verder je komt, hoe groter de uitdagingen die je op je pad krijgt. Dat belooft nog wat voor dit blog…

2 gedachtes over “Geweldloos leven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s