Help, er staat een filmpje van mijn zoon op TikTok!

In deze Coronatijd krijgt mijn zoon les via Google Meet. De zoveelste digitale les was net begonnen, toen mijn zoon naar me toekwam. Hij vertelde dat een klasgenoot – laten we hem Kees noemen – een filmpje van hem op TikTok had geplaatst. Mijn zoon was zichtbaar verontwaardigd.

Volgens mijn zoon had zijn klasgenoot tijdens één van de eerdere digitale lessen een opname gemaakt van hem en die op TikTok gezet. Het was gebeurd op een account van een andere klasgenoot, die haar wachtwoord onverhoopt met de klas had gedeeld. Het filmpje was kort en zonder enig commentaar, maar toch.

Ik wil de privacy van mijn kinderen bewaken en hen niet duidelijk herkenbaar in beeld op social media. Voor mijn zoon telde mee dat de klasgenoot het filmpje had getoond en erbij had gezegd dat hij – mijn zoon – het wel niet leuk zou vinden. Mijn zoon was er dus van overtuigd dat de jongen het gedaan had. In die veronderstelling ondernam ik actie.

Dreigement

Ik zei tegen mijn zoon dat ik de ouders van de jongen ging bellen om te vragen of hij het filmpje eraf wilde halen en of hij in het vervolg kon laten weten als hem iets dwars zat, zodat we het konden oplossen. Zo gezegd, zo gedaan.

Wat ik niet wist, was dat de jongen eerder beschuldigd was geweest van zaken die hij niet had gedaan. Toen ik de vader aan de telefoon had, hij zijn zoon terplekke vroeg of hij het filmpje op TikTok had gezet en zijn zoon dat ontkende, zei de vader dat hij het tot de bodem uit ging zoeken.

Hij vertelde dat hij er een ICT-specialist op ging zetten. Als zijn zoon inderdaad het filmpje erop had gezet, was de rekening voor hem. Als dat niet het geval was, zou hij de factuur doorsturen naar mij. Bij het horen van die woorden, sloeg de schrik me om het hart. Ik kon de arme man niet horen, maar was helemaal in beslag genomen door mijn eigen gedachten.

Hoe herstel ik de verbinding (met mezelf)?

Ik kon alleen maar denken aan de weinige inkomsten die ik sinds de Coronacrisis als ZZP’er heb en hoe ik die factuur zou kunnen betalen, mocht de jongen het niet hebben gedaan.

Het zweet brak me uit, ik stond te trillen op mijn benen en mijn hart ging tekeer. Ik was duidelijk de verbinding met mezelf kwijt en in een vlucht-, bevries- of vechtmodus. Ik wilde mezelf al gaan verdedigen, maar ik kon nog net vertellen wat ik aan lichamelijke sensaties bij mezelf waarnam. Dat gaf me wat tijd om uit te blazen en de verbinding met mezelf te herstellen.

Het lukte me om uit te brengen dat ik zo niet met elkaar wilde omgaan, dat ik in goed contact wilde blijven en het wilde oplossen. De vader zei dat hij het nog eens met zijn zoon erover zou hebben. Ik antwoordde dat ik daar blij om was. Misschien wist zijn zoon wie het filmpje erop had geplaatst, zodat het verwijderd kon worden.

Excuses

Vrij snel na het telefoongesprek zei mijn zoon vanachter de computer (de digitale klas van die dag was inmiddels begonnen) dat het al goed gekomen was. Ik keek even mee en zag Kees in beeld. Hij zei iets, maar ik kon het niet verstaan omdat mijn zoon oortjes in had. Ik vroeg mijn zoon om even te zeggen wat er goed was, want dat zou me wat rust geven. Mijn zoon wilde zijn aandacht bij de klas houden en dat kon ik begrijpen. Ik kroop ook weer achter de computer, maar ik kon niet werken. Ik was totaal van slag.

Enkele minuten later ging mijn telefoon. Een nummer dat ik niet kende. Ik nam op en was verrast om te horen dat ik met Kees sprak. Hij bood zijn excuses aan. Hij had het filmpje gemaakt en op TikTok gezet. Hij had inmiddels geprobeerd het eraf te halen, maar dat was niet gelukt omdat hij niet meer in het account kon. Hij zei dat het een privé-account was en dat alleen de vrienden van dat account het filmpje konden zien. Ik kon ermee leven.

Ik vertelde de jongen dat ik blij was dat hij belde en vroeg of hem iets dwars zat in het contact met mijn zoon. Hij zei van niet. Ik vroeg hem of – als hem iets dwars zat – hij dat in het vervolg wilde vertellen, zodat we het zouden kunnen oplossen. Het ging er toch om dat iedereen zich op zijn gemak voelde in de klas.

Toen ik dat laatste uitsprak, voelde ik een sprankje vreugde in mezelf. Ik was blij dat ik dit kon zeggen en ik voelde me weer een beetje in verbinding met mezelf en met de vreedzame wereld waaraan ik zo graag wil bijdragen.

Even nadat ik de telefoon had neergelegd, moest ik huilen. De tranen stroomden over mijn wangen. Ik rouwde over hoe het was gegaan.

De telefoon gaat weer

Toen de telefoon weer ging, veegde ik snel mijn tranen weg en hoopte dat niet aan mijn stem te horen was dat ik had gehuild. Ik was verrast toen ik zag dat het de vader was die belde. Hij vertelde dat hij zijn zoon flink had aangepakt, waarop bij mij weer bijna de schrik om het hart sloeg. Hij had hem toch niet geslagen of gedreigd hem van alles te onthouden?

De vader zei dat hij het erg vond dat zijn zoon tegen hem gelogen had. Dat kon ik me voorstellen, al zei ik dat niet. Ik zag een kans om bij te dragen aan verbinding tussen vader en zoon en zei dat kinderen de waarheid vaak niet vertellen als ze weten dat ze iets gedaan hebben wat hun ouders niet prettig vinden. Hij ging er niet op in, maar begon te vertellen hoe hijzelf met conflicten omging.

Goedpraten

De vader noemde als voorbeeld een conflict met een ouder van een vroegere klasgenoot van zijn zoon, waarbij hij in de auto was gestapt en koffie was gaan drinken. Het conflict bleek te berusten op miscommunicatie en was dus zó opgelost. Ik begon bijna weer te twijfelen aan mezelf. Had ik ook naar hem toe moeten gaan? Ik zag mezelf al 32 kilometer fietsen om dit met hem te bespreken.

Contact hersteld

De verbinding met mezelf was inmiddels weer zover hersteld dat ik mezelf kon vertellen dat het niets met mij te maken had, maar dat de vader het vooral aan het goedpraten was. Gelukkig zag ik het niet als een aanval, want dan hadden we uiteindelijk toch ruzie gehad.

Ik zei dat ik blij dat het contact was hersteld en dat we vooral weer contact met elkaar moesten opnemen als zijn of mijn zoon iets dwars zat, zodat het we het zouden kunnen oplossen. Waarop hij vertelde dat hij had gezien dat de communicatie tussen mijn en zijn zoon in de chat (gekoppeld aan de digitale klas) er behoorlijk heftig aan toe ging.

Ik had dit ook weer als een aanval kunnen opvatten, maar gelukkig was ik voldoende in verbinding met mezelf dat ik het kon horen. Ik zei dat ik het zou bespreken en dat heb ik inmiddels gedaan.

Vertrouwen schept verbinding

Tijdens dat gesprek met mijn zoon, dat ik overigens zo spontaan en licht mogelijk voerde, zei mijn zoon dat hij alleen een keer ‘ukkel’ had geschreven toen Kees een aantal keer ‘s’ naar zijn vriend had gechat.

Ik ging ervan uit dat mijn zoon de waarheid sprak en vroeg hem of hij dat hij dat had gedaan omdat hij zich verontwaardigd had gevoeld omdat hij wil dat zijn vrienden met respect worden behandeld. Dat beaamde hij.

Het mooie was dat mijn zoon daarna zei dat hij best goed overweg kon met Kees, maar dat hij alleen niet wil hebben dat de jongen zijn vrienden beschimpt. Dan kan hij het niet laten om er iets van te zeggen.

De laatste keer dat hij dat deed, chatte hij ‘niet schelden’. Ik ben blij dat mijn zoon op deze manier probeert bij te dragen aan het contact tussen klasgenoten en de sfeer in de digitale klas.

Afbeelding: Argo Images via Pixabay

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s