Wat Duo Penotti en moed met elkaar te maken hebben

In de opvoeding van mijn kinderen loop ik regelmatig tegen onverwachte dingen aan. Zo ook bij zoiets simpels als het kopen van chocoladepasta. Daar bleek voor mijn dochter namelijk een belangrijke behoefte aan verbonden te zijn. Over wat Duo Penotti en moed met elkaar te maken hebben.

Het begon ermee dat mijn dochter de suikervrije chocoladepasta die ik had gekocht niet lekker vond (mijn zoon smeerde er wel zijn boterhammen mee in). Daarom wilde ze eigen chocoladepasta uitkiezen. Voor mij helemaal oké. Wat ik niet vermoedde, was dat ze met ‘eigen’ ook echt ‘eigen’ bedoelde en dat mijn zoon niet van ‘haar’ chocoladepasta mocht.

Dat bleek wel toen de pot de volgende ochtend op tafel stond. Mijn zoon wilde de nieuwe chocolapasta natuurlijk op brood, dus hij probeerde de pot te pakken. Mijn dochter was hem voor, greep de pot en verborg hem op haar schoot. Niemand zou aan ‘haar’ chocoladepasta komen!

Ik probeerde nog met ‘ach joh, als hij op is, kopen we zó een nieuwe pot’. Maar dat stelde haar niet gerust. Ze bleef de pot vasthouden alsof het een kostbare schat was. Nu weet ik dat mijn dochter erg hecht aan autonomie. Ik vroeg haar daarom of ze zelf over de chocolapasta wilde bepalen en of het zou helpen als zij de boterham van haar broer zou besmeren. Maar dat wilde mijn zoon niet. Hij wilde het zelf doen! Ook hij had behoefte aan autonomie.

Ik opperde alle mogelijkheden die in me opkwamen om in de behoeften van beide kinderen te voorzien. Ik stelde zelfs voor dat mijn dochter de chocoladepasta uit de pot zou halen met het mes van mijn zoon, dan het mes aan haar broer zou geven en dat hij zelf zijn eigen boterham zou besmeren. Het was inmiddels duidelijk dat ze erop wilde vetrouwen dat de twee kleuren chocola in de pot gescheiden zouden blijven. ‘Hij maakt er altijd een zootje van’, was haar stellige overtuiging.

Maar ook mijn laatste oplossing mocht niet baten. Mijn kinderen bleven in een verbeten strijd verwikkeld over… een pot chocoladepasta. De boterham van mijn zoon bleef leeg, wat hem tot woede bracht. ‘Nu ga ik haar altijd pesten!’ stelde hij. Ook verklaarde hij dat hij niet naar school ging (terwijl hij juist met zoveel plezier naar school gaat). Het liep helemaal uit de hand!

Dat het om meer ging dan dat, besefte ik pas toen ik machteloos naar boven was gegaan om mijn tanden te poetsen, nadat ik had gezegd dat ik geen oplossing meer wist en dat ik er in ieder geval voor wilde zorgen dat we op tijd op school kwamen. Het was inmiddels tien voor acht en het is twintig minuten fietsen naar school.

Terwijl ik boven was, kwam mijn zoon naar me toe. ‘Ik hoef geen tanden te poetsen, zei hij, want ik heb niets gegeten. Maar ik mocht wel een boterham met Duo Penotti mee naar school.’ Ik was verbaasd en ook blij dat ze er toch enigszins met z’n tweeën uitgekomen waren. Wat ik wel betreurde, is dat mijn zoon geen ontbijt had gehad. Hijzelf leek daar helemaal niet mee te zitten. Integendeel. Hij leek helemaal tevreden met zijn keus en er zelf de verantwoordelijkheid voor te nemen.

Toen ik mijn dochter tegenkwam op de trap, bevestigde ze wat mijn zoon had gezegd. ‘Eigenlijk is het niet meer van mij, maar van ons allebei’, verklaarde ze. ‘Ik ben heel trots op mezelf. Ik wist niet dat hij het zo netjes deed.’ Ze vervolgde: ‘Eigenlijk heb ik mijn moed gebruikt. Ik heb tegen mezelf gezegd: het is maar chocoladepasta’.

Dat laatste is precies wat ik ook had gedacht. Ik ben er alleen van overtuigd dat deze gebeurtenis heel anders was verlopen als ik die gedachte had uitgesproken. Volgens mij leren kinderen (en mensen in het algemeen) het meeste als ze het zelf mogen ervaren. Wat denk jij?

Advertenties

4 gedachtes over “Wat Duo Penotti en moed met elkaar te maken hebben

    1. Hoi Rob, ik zie dat ik je reactie nog niet had beantwoord en dat betreur ik, want ik waardeer dat je reageert en ik wil ook graag dat jij dat weet. Dank voor je toevoeging en het doorsturen van de link. Klopt het dat je daarmee graag wilt bijdragen? Of gaat het idee dat mensen op grond van hun huidkleur denken superieur danwel inferieur aan elkaar te zijn je aan het hart en wil je dat graag delen? Ik kan me ook voorstellen dat gelijkwaardigheid belangrijk is voor jou. Klopt dat? Ik ben benieud en hoor graag van je. Harte groet, Annemiek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s