Wie mag er eerst op de tablet?

Ik kom er steeds vaker achter dat mijn kinderen hun perikelen met elkaar prima zelf kunnen oplossen. Als ouders hoeven we het niet voor hen te doen. Het werkt vaak juist averechts als wij het voor hen gaan oplossen. Bovendien leren ze er zelf niets van.

Laatst was het weer eens de vraag wie als eerst op de tablet een spelletje mocht doen. We hebben één tablet en met twee kinderen kan dat een uitdaging zijn. Maar wel een leerzame uitdaging.

Wat was het probleem?

Mijn dochter dacht dat zij eerst mocht was omdat haar broer een keer eerst was gegaan toen zij na vlak na schooltijd een activiteit had. Mijn zoon dacht dat hij eerst mocht omdat zijn zus ook altijd eerst ging als hij naar voetbal was. Hoe doorbraken we de impasse en voorkwamen we een ruzie?

Hoe wij het probeerde op te lossen

Eerst hadden we het erover dat het logisch was dat iemand eerst ging als de ander een andere activiteit had. Je had tenslotte ook iets leuks en kon gewoon daarna op de tablet een spelletje doen. Nee, hield mijn dochter vol. Als het haar beurt was om eerst op te tablet te mogen, dan moest zij ook eerst. Of ze nu vlak na schooltijd een activiteit had of niet. Dan moest haar broer maar wachten. Het was duidelijk: het ging om eerlijkheid.

Onze oplossing voor eerlijkheid was kop of munt. Beide kinderen kozen een kant en de munt ging de lucht in. Mijn zoon moch beginnen. Maar dat vond mijn dochter niet eerlijk. De munt ging nogmaals de lucht in. Nu mocht mijn dochter beginnen. Maar dat vond mijn zoon niet eerlijk, want nu stonden ze kiet. We spraken af dat de volgende keer zou gelden. Dan had de één tenslotte twee keer gewonnen. Maar ook toen was het niet eerlijk volgens één van de kinderen en ging de munt nogmaals omhoog. Het was duidelijk: dit was een gebed zonder eind. We besloten naar de kinderen te luisteren, naar wat hun oplossing was.

Hoe het uiteindelijk ging

De kinderen waren er zó uit toen mijn zoon voorstelde dat ze twee dagen achter elkaar als eerst mochten beginnen. Mijn dochter was de dag ervóór geweest en vandaag mocht zij nogmaals als eerste. Daarna zou mijn zoon twee dagen achter elkaar gaan en daarna zijn zus weer enzovoort. Nu bleek hij dit al eerder voorgesteld te hebben, maar zondder erbij te zeggen dat zijn zus ná hem weer twee dagen als eerst mocht. Om die reden had mijn dochter steeds ‘nee’ op zijn voorstel gezegd. Zij was bang dat het daarna toch niet eerlijk zou gaan. Toen ze hoorde dat ze na haar broer ook weer twee dagen mocht, was aan die behoefte voldaan. En zo geschiedde.

Als ouders hadden we weer eens geleerd dat kinderen hun perikelen zelf kunnen oplossen. Als we maar naar hen luisteren.

Ik hoop dat dit blog jou inspireert om vaker te luisteren naar kinderen en ik ben ook benieuwd naar je ervaringen. Ik lees ze dan ook graag in de reacties!

Het meisje op de foto is niet mijn dochter.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s