Kan ik omgaan met boosheid?

Anders dan veel mensen van mijn verwachten, kan ik gemakkelijk in boosheid schieten. Die boosheid uitte zich vroeger steevast in schreeuwen, met deuren slaan of zelfs met slaan. Sinds ik me oefen in empathisch communiceren, is mijn boosheid niet minder geworden. Wel is de manier verandert waarop ik mijn boosheid uit. Toch is omgaan met boosheid voor mij nog steeds een uitdaging. Nu gebeurde er laatst iets, dat maakt dat ik meer vertrouwen heb gekregen in mezelf als het gaat om omgaan met boosheid. In dit blog vertel ik je er graag over in de hoop dat je er wat aan hebt.

Ik kan me niet herinneren dat ik als kind driftbuien had. Als jongvolwassene echter des te erger. Vooral uit onmacht als ik het zo nodig had om gehoord te worden of als het me ging om respect. Dan kon ik volledig de macht over mezelf verliezen en in een woedeaanval terecht komen waarin ik me afreageerde op dingen of degene die me in mijn ogen pijn had gedaan.

Schreeuwen als een giraf

Sinds ik me oefen in empathisch communiceren en mezelf op momenten van boosheid empathie geef, merk ik dat ik minder vaak woedeaanvallen heb. Ik kan nog wel eens uit pure onmacht, verdriet of frustratie met deuren slaan, maar dat gebeurt veel minder vaak dan voorheen. En daar ben ik blij mee, want mijn kinderen nemen dit gedrag gemakkelijk over. Mijn boosheid uit ik vaker door mijn gevoelens en behoeften uit te schreeuwen, en dat maakt dat deze emotie vrijwel meteen verdwijnt. Marshall Rosenberg, die Geweldloze Communicatie heeft ontwikkeld, noemde dit schreeuwen als een giraf.

Hoe verdwijnt mijn boosheid?

Ik negeeer of onderdruk mijn boosheid niet en probeer ook niet mijn woede te beheersen, maar geef er uiting aan op een manier die me in verbinding brengt met mezelf en die minder angst oproept bij degenen die zich in mijn omgeving bevinden. Zodra ik mijn gevoel eruit heb geschreeuwd, merk ik al dat ik rustiger word. Als ik mijn behoefte benoem, keert mijn rust helemaal terug. Ik ben weer in verbinding met mezelf en met datgene wat voor mij zo belangrijk is en dat ik op dat moment zo onzettend hard nodig heb. Boosheid is immers een signaal dat er een belangrijke behoefte niet is vervuld. Door deze behoefte uit te spreken, mag hij er helemaal zijn en lijkt het soms net of deze behoefte al een beetje is vervuld.

En wat als ik razend ben?

Als ik me nu razend voel, heb ik nog steeds de neiging om me af te reageren. Ik sla hierbij minder met deuren, maar gooi mijn woede eruit door mijn kussen verrot slaan. Laatst gebeurde er wat, waardoor ik in razernij ontstak. De woede kwam echter zo langzaam opzetten, dat ik erbij kon blijven en de woede in mijn lijf kon waarnemen (hier heb ik me de afgelopen jaren ook in geoefend middels de Zelf Mededogen Dans). Hierdoor had ik de tijd om te beslissen wat ik met mijn woede zou doen. Me eerlijk uiten leek me de beste optie. Ik had zelfs het idee dat ik geen andere keus had. De spannning die ik in mijn lijf voelde opbouwen, móest er wel uit. Ik vertelde dus eerlijk dat ik me razend voelde en waarom. Ik hoefde niet te schreeuwen, maar kon heel rustig zeggen wat ik op dat moment zo nodig had. Het ging mij om respect. Meteen voelde ik de spanning in mijn lijf afnemen. Ik was weer in verbinding met mezelf en met datgene wat zo belangrijk is voor mij als mens. En het mooie was: ik werd nog gehoord ook. En dat door degene in kwestie, die de aanleiding was voor mijn woede. Dat is wel anders als ik met deuren sla of ander fysiek of verbaal geweld gebruik.

Ik ben benieuwd wat mijn verhaal met je doet en of je er wat aan hebt. Wil je het hieronder in de reacties laten weten?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s