Hoe ga ik geweldloos om met mijn prepuber?

De laatste tijd merk ik dat ik op sommige momenten anders omga met mijn zoon van negen dan ik zou willen. Ik heb hem al een paar keer wanhopig vast proberen te pakken om te voorkomen dat hij wegliep. Wat uiteraard averechts werkte. Hoe ga ik geweldloos om met mijn prepuber?

Dta vastpakken gebeurde wanneer mijn zoon aan het voetballen was. Dat doet hij het liefst de hele dag. Als hij een bal ziet, móet hij er tegenaan schoppen. Na schooltijd op het schoolplein, met zijn buurjongen op het pleintje in de buurt, als het even kan op de straat voor ons huis en zelfs ín huis. Met dat laatste kunnen wij als ouders leven als hij een zachte bal gebruikt en laag schiet.

In het weekend begint hij ’s ochtends te oefenen zodra hij beneden is en ook vóór en na het eten oefent hij nog allerlei tructjes. Uitaard zit hij op voetbal en heeft hij iedere zaterochtend een wedstrijd. Hij gaat binnenkort zelfs twee keer in de week trainen. Toch is het niet genoeg. Ik krijg hem na school dan ook nauwelijke mee naar huis en bij een verjaardagfeestje waar op het eind een bal tevoorschijn komt, blijft hij maar plakken. Zijn zus van zeven verzuchte laatst zelfs dat hij nu wel genoeg gevoetbald had.

Toen ik een tijdje geleden drie of vier keer had gevraagd om zijn jas, tas en fiets te pakken en hij doorging met voetballen, wist ik even niets anders meer dan achter hem aan te lopen en hem vast te pakken. En toen hij een keer op de straat voor ons huis ging voetballen (terwijl we daar volgens mij de afspraak over hadden dat hij dat alleen op het pleintje deed) en hij doorging na vier keer roepen, voelde ik me boos, machteloos en wanhopig. Toen ik zei dat ik de bal kwam afpakken, zei hij dat ik dat maar moest proberen. En toen ik dat deed, probeerde hij me te ontwijken. En dat ten overstaan van de ouders van zijn buurjongen die inmiddels wél netjes naar binnen gaat als zijn ouders dat zeggen! Het schaamrood stond me op de kaken. Op dat moment had ik er even spijt van dat ik wil opvoeden zonder straffen en belonen.

Na het verjaarsdagfeestje waar ik het over had, deed ik het anders. Toen hij eenmaal op de fiets zat, vroeg ik hem wat maakte dat hij niet meteen meekwam. Hij zei dat hij graag nog even had willen spelen. Dat snap ik eigenlijk ook wel. Nu spreek ik meestal een tijd met hem af, zodat hij nog even kan voetballen na school. Ik zorg ervoor dat het een gezamenlijke afspraak is, dus dat ik ermee kan leven en hij er echt ‘ja’ op heeft gezegd. Ik houd de tijd ook in de gaten en meld hem dat de 10 minuten voorbij zijn. Als hij dan nog langer wil voetballen, spreek ik nog 10 minuten af, ook alleen als ik daarmee kan leven. Dat is meestal genoeg. Na die tijd pakt hij zijn jas en tas en fietsen we even later van het schoolplein af.

Heb jij ook een prepuber en hoe ga jij met hem of haar om? Deel je ervaringen hieronder in de reacties!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s