Geweldloos grenzen aangeven en horen is niet gemakkelijk

Doe jij soms ook dingen uit plichtsbesef, omdat je het nu eenmaal hebt afgesproken of beloofd? En ga je hierbij regelmatig over je eigen grenzen door je eigen behoeften en gevoelens te negeren, waardoor je uitgeput raakt? Of ben je later boos op de ander omdat je hem of haar ervan beschuldigt over je grenzen heen te gaan of te veel ruimte in te nemen? Ik wel. Nu is het me een keer gelukt om mezelf minder geweld aan te doen en beter voor mezelf te zorgen, en dat wil ik graag met je delen.

Het gebeurde op het schoolplein. Mijn dochter had die middag een speelafspraak met een klasgenootje en ik zou de meiden allebei van school halen. Nu breng ik het vriendinnetje van mijn dochter regelmatig naar huis, omdat ze bij ons in de buurt woont en een van haar ouders gezondheidsproblemen heeft. Ik stelde daarom ook voor haar thuis te brengen toen ze zei dat ze niet wilde komen spelen. Toen ze op dat voorstel ook ‘nee’ zei, zakte de moed me in de schoenen. Ik voelde me moedeloos en machteloos en wist niet wat te doen. Ik wist alleen dat ik niet nog meer wilde geven. Dat ik me ervan bewust was dat dit voor mij de grens was en ik ervoer dat mijn grens was bereikt, vier ik nu ik dit schrijf. Op het moment zelf zag ik het vooral niet zitten.

Ik zie het niet zitten

Ik had geen ruimte om empathisch naar het meisje te luisteren en te horen wat maakte dat ze ‘nee’ zei. Ik zag alleen voor me hoe ik al mijn aandacht en energie moest gaan steken in haar overtuigen van het feit dat ze met ons mee moest gaan. Hoe kwam ze anders thuis? Wat meespeelde, is dat ik meerdere malen een soortgelijke situatie had meegemaakt. Ik schoot daardoor meteen in een kramp en wist niets anders te doen dan haar moeder te bellen en eerlijk te zeggen hoe ik me voelde, dat ik hulp nodig had en te vragen of ze haar dochter kon komen ophalen. Ik zag het niet zitten om het gesprek met het meisje aan te gaan. Ze was inmiddels naar haar klas op de eerste verdieping gegaan en ik zag al op tegen het beklimmen van de trap.

Ik kom op een idee

Uiteraard was haar moeder verbaasd en kon ze niet meteen ingaan op mijn verzoek (wat eerder een eis was, want ik accepteerde geen ‘nee’). Ze zat immers ook nog met een kleintje thuis. Dat verhoogde bij mij de druk, want dit bevestigde mijn overtuiging dat ik er in het leven alleen voor sta en ik dus alles alleen moet oplossen. Toch lukte het me om voor te stellen dat ze even rustig zou kijken wat ze kon doen en me daarna terug te bellen.

Doordat ik me eerlijk had uitgesproken en mijn behoefte aan hulp had benoemd, had ik een beetje innerlijke ruimte gekregen om meerdere mogelijkheden te kunnen zien. De hulp die ik nodig had, zou ik ook aan de leerkracht van het meisje kunnen vragen (ik was best trots dat dit in me opkwam, gezien mijn staat van zijn en mijn eerder genoemde overtuiging).

Ik krijg hulp!

Toevallig stond de leerkracht op het schoolplein en bleek hij de vader van het meisje al te hebben gebeld, die haar wilde komen ophalen als het nodig was. Ik was dankbaar en opgelucht. Ik hoefde het niet alleen te doen! Ik wilde meteen de moeder van het meisje bellen, maar de leerkracht vroeg me nog even te wachten. Hij wilde eerst nog even kijken of mijn dochter’s vriendinnetje toch niet met ons mee wilde gaan.

Het kan weer vanuit mijn hart

Ondertussen bleek de vader van het meisje al onderweg te zijn en dat luchtte me enorm op. Er viel letterlijk een last van mijn schouders. Dat ik het niet hoefde op te lossen, bevrijdde me uit de klem van verplichting en verantwoordelijkheidsgevoel. Er kon daardoor bij mij weer een intrinsiek verlangen ontstaan om bij te dragen aan helderheid en gemak voor iedereen. Ik had nog niet voldoende innerlijke ruimte om mijn dochter’s vriendinnetje te horen, maar ik zag het weer zitten om de trap te beklimmen en de leerkracht vertellen dat de vader van zijn leerling eraan kwam.

Zelf mededogen

Toen ik naar huis fietste, merkte ik dat ik oordelen had over het meisje en haar moeder. Die gooide ik er thuis uit tijdens de Zelf Mededogen Dans, die ik graag doe om mezelf empathie te geven als ik dat nodig heb en oordelen te transformeren naar positieve actie. Tijdens die loopoefening kwam er ook verdriet los rondom mijn gevoel van eenzaamheid en ontdekte ik nog meer dingen die zo belangrijk voor me zijn en die ik die middag niet had ervaren. Zoals gemak, plezier, empathie en begrip.

Ik heb weer wat ruimte

Na de ‘dans’ voelde ik me een stuk lichter. Ik voelde ook de ruimte om het met mijn dochter over het voorval te hebben en wat het met haar deed. Toen ik hoorde dat haar vriendinnetje haar had proberen te schoppen terwijl mijn dochter probeerde te helpen, voelde ik de behoefte om de twee meiden samen te brengen zodat ze elkaar konden horen. Ik had namelijk van de moeder van haar vriendinnetje begrepen dat het mogelijk meespeelde dat mijn dochter een paar keer lelijk tegen haar vriendinnetje had gedaan. Het meisje bleek er die middag echter geen ruimte voor te hebben.

Het kost wel energie

Hoewel ik door hulp te vragen voor mezelf en mijn welzijn had gezorgd, merkte ik later die dag dat het gebeurde me toch meer energie had gekost dan ik heb (mijn energie is ook wat minder geworden sinds mijn schildklierziekte). Na nog een incident met mijn zoon die middag, stortte ik rond het avondeten in. Ik had niet eens de kracht om rechtop te zitten en mijn vork naar mijn mond te brengen. Ik vroeg mijn kinderen om alleen te eten en ging zelf op de bank liggen. Dat hielp. Na 20 minuten was ik weer in staat om aan tafel te komen. Weer had ik voor mezelf gezorgd, al kon ik op dat moment ook even niet anders.

Ik heb weer voldoende ruimte

Wat me verbaasde en verraste, is dat ik die avond nog een cursus kon geven, waarna ik bovendien de ruimte voelde om de gevoelens en behoeften van mijn dochter’s vriendinnetje te zien. Ik zag haar teleurstelling en verdriet en haar grote verlangen om door haar ouders van school gehaald te worden (ik wist inmiddels dat dit achter haar ‘nee’ zat). Ik voelde daarop meteen compassie voor haar en ik hoop vurig dat ik de volgende keer niet zo getriggerd wordt en wél in staat ben haar boosheid, teleurstelling en verlangen achter haar ‘nee’ te horen en te erkennen. Hoewel dat niet automatisch hoeft te betekenen dat ik haar ook thuisbreng als ze blijft zeggen dat ze dat niet wil. Ik wil namelijk ook voor mezelf blijven zorgen.

 

Advertenties

2 gedachtes over “Geweldloos grenzen aangeven en horen is niet gemakkelijk

  1. Het is goed om voor jezelf (en anderen) te zorgen en soms is het ook goed om de verantwoordelijkheid bij de eigenaar daarvan te laten zonder je schuldig te voelen. Ook dat is aandacht voor jezelf en je grenzen volgens mij. 🌺

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s