Iedereen wil meedoen!

Als ouder wil je niets liever dat je kind mee mag doen en erbij hoort. Toch is dit niet altijd de realiteit. Nu mijn zoon acht is, leer ik dat in deze leeftijd groepsvorming ontstaat. Wat doe je als je kind (niet altijd) mee mag doen? Lees hoe wij er thuis mee omgingen en waartoe dit leidde.

Stralend kijkt mijn zoon me aan. ‘Ik ben blij, want ik mocht meedoen van Kees.’ Kees is een jongen in zijn klas die een club je heeft samen met drie andere jongens (laten we ze Piet, Jan en Klaas noemen). Als ik de verhalen van mijn zoon moet geloven, bepaalt Kees als leider of andere kinderen bij het clubje horen en of ze mee mogen doen.

Erkennen wat zo belangrijk is

Mijn man en ik hebben een oordeel over de situatie, dat eigenlijk gestoeld is op bezorgdheid. We vinden dat Kees macht uitoefent en dat onze zoon zich afhankelijk opstelt. Mag hij meedoen met het clubje, dan is hij blij. Mag hij niet meedoen, dan is hij teleurgesteld. Zijn blijdschap nu is voor ons dan ook best moeilijk om te horen. Toch probeer ik het. Ik wil graag dat mijn zoon weet dat zijn fundamentele menselijke verlangen om mee te doen er mag zijn.

Ik kan er beter mee leven

Door te zien wat voor mijn zoon zo belangrijk is, kan ik bovendien beter leven met zijn blijdschap. Ik kan zien dat hij blij is omdat hij ervaart dat hij mee mag doen. Het gaat er niet meer om dat hij blij is omdat hij met het clubje van Kees mee mag doen. Als ik kan zien wat zo wezenlijk is voor mijn zoon, verdwijnt ook mijn oordeel over de manier waarop hij zijn behoefte probeert te vervullen. Nu is dat door te vragen of hij met het clubje mee mag doen. Ik wil erop vertrouwen dat hij een manier vindt om zijn behoefte aan meedoen ook te vervullen als hij een keer niet mee mag doen.

Meer mogelijkheden

En het mooie is; dat gebeurt ook. Mag hij een keer niet meedoen met Kees’ clubje, dan zoekt hij andere klasgenootjes op. Hij niet is meer teleurgesteld en meedoen met het clubje is niet zo’n isssue meer. Hij ziet dat er meer mogelijkheden zijn om zijn behoefte aan meedoen te vervullen en dat geeft hem zelfvertrouwen. En mogelijk doordat hij minder gefocused is op meedoen met ‘de vier’, gebeurt waar hij zo op hoopte.

Hij hoort erbij

Een paar weken later weer een stralende zoon. ‘Ik hoor bij het clubje.’ Vanaf nu hoeft hij zich niet meer af te vragen of hij mag meedoen. Dat geeft rust. Ik heb nu vooral de zorg dat mijn zoon in verbinding blijft met zichzelf en geen dingen doet die hij eigenlijk niet wil of waar hij zelf niet voor zou kiezen. Zo wil hij nu ineens op voetbal, waar de andere kinderen in het clubje ook op zitten of ‘heel goed’ in zijn. Niet alleen mijn zoon, trouwens. Een ander klasgenootje blijkt ineens van atletiek af te zijn en nu ook te voetballen. Steeds als ik erover begin, verzekert mijn zoon me echter dat hij voetbalt omdat hij het zelf graag wil. En als ik zijn enthousiasme voor deze sport zie, wil ik daar graag op vertrouwen.

Ongemakkelijk gevoel

Waar ik me nu vooral ongemakkelijk bij voel, is het idee dat ik blij bent nu mij zoon gelukkig is, terwijl andere jongens in de klas – die niet bij een clubje horen – zich alleen voelen. En dat dat mede komt doordat mijn zoon bij het clubje van Kees is gaan horen. Ik vraag hem wel eens of hij met die andere jongens speelt en tegelijkertijd wil ik hem vrij laten in zijn vriendenkeuze. Ik wil voorkomen dat hij met andere kinderen gaat spelen omdat ik dat zeg of omdat hij zich verantwoordelijk voelt voor hen. En tegelijkertijd is het voor mij zo belangrijkdat iedereen in de klas mee mag doen en plezier heeft. Hoe kan ik daar als ouder aan bijdragen?

Dit zou ik kunnen doen

Wat nu in me opkomt, is dat ik mijn zoon zou kunnen vragen of hij wel eens ziet dat een klasgenootje alleen is in de pauze en wat dat met hem doet en waarom. En misschien hoe zijn klasgenootje zich zou voelen en wat deze graag zou willen. Ik zou mijn zoon ook kunnen vragen of hij een idee heeft hoe die jongen zou kunnen ervaren dat hij erbij hoort en meedoet. En of mijn zoon daaraan wil bijdragen en zo ja, op wat voor manier. Zonder dat ik hem dat opleg. Want hoewel ik graag zou zien dat iedereen in de klas mee mag doen en plezier heeft, wil ik het liefste dat mijn zoon iets doet vanuit zijn hart. Omdat hij het zelf wil.

Advertenties

Een gedachte over “Iedereen wil meedoen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s