Dit is niet grappig!

Ik had laatst een aanvaring met mijn achtjarige zoon die me niet in mijn koude kleren ging zitten. Wat er precies gebeurde en wat ik er (achteraf) van leerde, beschrijf ik in dit blog.

Het was zo’n grappig gezicht. Ik kon gewoon niet stoppen met lachen als ik naar mijn zoon keek. Hij had een te grote pyjamabroek aangetrokken omdat hij een ongelukje had gehad met zijn andere pyjamabroek en hij een wollen legging te koud vond. Mijn zoon vond het alles behalve grappig, begreep ik niet veel later…

Hij gaat me te lijf

Iedere keer dat ik in de lach schoot, ging hij me te lijf, terwijl hij af en toe ook moest lachen. Dat was verwarrend voor me, al was ik me daar op dat moment niet zo van bewust. De vraag of hij het zelf toch ook grappig vond, stelde ik niet. Als ik mijn onbewuste twijfel had uitgesproken en een verzoek voor helderheid had gedaan, hadden we een heel ander contact en wellicht een goed gesprek gehad.

Wat ik achteraf betreur

Achteraf betreur ik dat ik zijn behoefte aan respect niet benoemde. Ik wist namelijk best dat het hem om respect ging, maar dat wilde of kon ik op dat moment niet uitspreken. Naast het vervullen van mijn behoefte aan humor en plezier dacht ik dat het goed voor mijn zoon zou zijn dat hij eens zou leren omgaan met mensen die lachen als hij iets doet dat zij als humor ervaren. Als er iemand was bij wie hij dat veilig kon doen, was ik het wel – dacht ik. Ik vertrouwde erop dat hij wel zou begrijpen dat ik hem niet uitlachte. En ook dat hij mij geen pijn zou doen…

Hij doet me pijn!

Ik schrok toen mijn zoon bij een van zijn ‘aanvallen’ mijn wijsvinger pakte en omdraaide zodat deze knakte. Hij wilde me echt pijn doen! Het viel me nog mee van mezelf dat ik op dat moment ook niet in razernij ontstak. Dat kwam pas later. Nu wilde ik vooral duidelijk maken dat mijn lachbui niets met hem te maken had, maar met de humor die ik ervoer. Hij kon het niet horen. Ik keek tenslotte naar hem als ik lachte. Het had dus alles met hem te maken!

Wat deed ik?

Ten slotte deed ik mijn ogen dicht, hield mijn handen voor mijn ogen en vroeg mijn zoon in bed te stappen (hij heeft een half hoogslaper). Ik zou niet kijken en dus ook niet lachen. Hij kalmeerde wat en checkte of ik echt niets kon zien. Toen klom hij in bed. Op dat moment gebeurde er echter iets met mij. Ik voelde me volledig leeg en kon geen liedje voor hem zingen of een spreuk zeggen. Niet omdat ik hem wilde straffen. Ik was er op dat moment niet toe in staat. Dat zei ik hem ook, zodat hij zou weten dat het niets met hem te maken had. Hij begon hartverscheurend te huilen, terwijl ik wezenloos de trap af liep.

Wat gebeurt er met mij?

Toen ik in de huiskamer de schoen van mijn zoon op de grond zag liggen, kwam er een boze gedachte in me op en daarmee woede. Ik was het zat was dat iedereen maar alles tegen me kon zeggen of doen! Ik pakte de schoen en smeet die met kracht door de kamer. Hij raakte de lamp boven de eettafel. Ik schrok van mijn eigen gedrag en was tegelijkertijd opgelucht dat de lamp nog heel was en de vaas met bloemen op tafel niet was omgevallen. Ik ging op de bank zitten en probeerde mezelf empathie te geven. Ik voelde nu iets van verdriet, dat vaak onder mijn boosheid zit. Het had te maken met mijn verlangen naar vrede en mijn diepe wens om daar aan bij te dragen. Ik voelde me intens verdrietig en ook machteloos bij het idee dat mijn pogingen tot nu toe niet leidden tot vrede in huis.

Wat was mijn oplossing?

Toen ik zo met mijn aandacht bij mijn verlangen naar vrede was, besefte ik plotseling dat het gedrag van mijn zoon misschien wel wordt versterkt door de boeken die hij leest (o.a. Warrior cats) en de films en video’s die hij ziet (o.a. Harry Potter en Oggy). Ik probeer vooral bij games heel alert te zijn op geweld, maar ik had er tot nu toe nog niet zo bewust bij stilgestaan dat kinderen ook uit boeken kunnen leren dat het gebruik van fysiek geweld normaal is. In mijn staat van zijn was ik helaas tot niets meer in staat dan mijn verlangen naar vrede uit te drukken en mijn oplossing – het verbieden van alles dat maar een zweem in zich heeft van geweld – aan mijn zoon mede te delen. Waarop hij uiteraard met ongeloof reageerde. Mijn oplossing voorzag namelijk bij lange na niet in datgene wat hij zo nodig had.

Hoe kwam het weer goed tussen ons?

Er was bij mij nog meer ruimte voor verdriet en ook begrip nodig voordat ik weer echt contact kon maken met mijn zoon. Toen kon ik echt bij hem zijn en zijn sorry horen, zelf ook sorry zeggen en hem een knuffel geven (ik zou me overigens liever eerlijk uitspreken dan sorry zeggen, maar daarover in een later blog vast meer). Toch was het pas na de yogales ’s avonds dat ik me weer een beetje mens voelde. Dit deed meer met me dan ik voor mogelijk had gehouden.

Ik ben er nog niet klaar mee…

De volgende ochtend werd ik meteen weer getriggerd door twee opmerkingen van mijn man, die ik interpreteerde als verwijten. Meteen kwam die boze gedachte weer en ontstak ik in woede. Ik weet niet meer wat me precies bij mijn onderliggende verdriet bracht, maar aan de ontbijttafel begon ik te huilen. Op de vraag van mijn dochter wat er was, legde ik uit dat ik verdrietig was omdat ik graag met respect behandeld wil worden. Ik vertelde ook wat er eerder die ochtend was gebeurd, zodat mijn kinderen wisten wat de aanleiding was. Hierbij probeerde ik zo objectief mogelijk te zijn, zodat mijn zoon en dochter richting hun vader niet zouden gaan denken in termen van schuld en boete. Dan zou er alleen maar afstand binnen ons gezin ontstaan. Bovendien had mijn verdriet niets met mijn man en alles met mezelf te maken.

Respect van binnen

Zoals Brené Brown schrijft in haar boek Sterker dan ooit, hebben mensen die zich goed voelen geen oordelen over anderen. Zo werkt het bij mij ook, maar dan omgekeerd. Als ik van binnen respect ervaar, hoef ik me niets aan te trekken van de opmerkingen van mijn man. Dan ervaar ik al respect en heb ik geen respect van buiten meer nodig. Zou het ook zo zijn voor mijn zoon? Zou werken aan respect van binnen een betere oplossing zijn voor zijn woedeuitbarstingen dan boeken en films verbieden? Ik denk het wel. Wat denk jij?

Advertisements

2 gedachtes over “Dit is niet grappig!

  1. Lieve Annemiek, ik heb vol bewondering je blog gelezen. Ik herken je reactie op je mooie zoon Mooi te lezen hoe je het oplost. Ik kan nog veel van je leren.
    Liefs jolan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s