Het probleem is: ik geef mijn kinderen toestemming

Dacht ik dat ik geweldloos bezig was, kom ik erachter dat ik tegen mijn kinderen woorden gebruik die niet zo geweldloos zijn als ze lijken. Neem nou zo’n woord als ‘mogen’. Op zich onschuldig toch? Als kinderen één snoepje per dag van je mogen, is dat toch prima? Daarmee zorg je toch voor hun gezondheid? Toch is ‘mogen’ niet zo geweldloos als het lijkt.

Regelmatig hoor ik het mezelf zeggen: ‘Je mag je tas pakken,’ ‘Je mag aan tafel komen’, ‘Je mag je pyjama aandoen’. Hiermee geef ik mijn kinderen toestemming om deze dingen te doen. En dat is niet wat ik wil. Ik wil een gelijkwaardige relatie met mijn kinderen waarin zij dingen alleen doen omdat ze er zelf plezier in hebben. Niet omdat ik zeg dat ze het mogen doen. Nu hoor ik je denken: maar dat kan toch niet!? Dan krijg je toch verwende kinderen die alleen maar doen waar ze zin in hebben en geen rekening houden met anderen!?

Wat is het probleem?

Als ik mijn kinderen toestemming geef, plaats ik mezelf boven hen en bepaal ik over hen. Ik oefen in feite macht over hen uit. Net zoals bij eisen (‘Je moet nu je jas aandoen’) of dreigen (‘Als je nu niet aan tafel komt, dan…’). Eisen en dreigen probeer ik dan ook bewust niet te doen. Voor mij is duidelijk dat mijn kinderen hierdoor leren dat je je moet onderwerpen aan iemand met macht (net zoals aan de leraar op school en later aan hun ‘baas’). Het probleem hiervan is dat kinderen dingen gaan doen omdat het moet en niet omdat ze er zelf plezier in hebben. Tsja, zal je misschien denken. Maar er zijn nou eenmaal dingen zijn die moeten…

Moeten of willen?

Ik hoor het de deelnemers aan mijn cursussen voor ouders vaak zeggen: kinderen moeten leren dat dat er nu eenmaal dingen zijn die moeten, zoals je tanden poetsen, aankleden en opruimen. En zo kun je nog wel even doorgaan, want ervaren we werken, bewegen en het onderhouden van sociale contacten vaak ook niet als moeten? Je zal al die volwassenen de kost moeten geven die ongelukkig zijn omdat ze het idee hebben dat ze van alles moeten. We zijn al op jonge leeftijd het plezier verloren om dingen te doen met het plezier van een klein kind dat de eendjes voert. Dit beeld, dat Jan van Koert schetst in zijn boek, geeft voor mij weer wat het is om werkelijk plezier te hebben in datgene wat je doet.

Wat dan wel?

Het zal duidelijk zijn: ik wil dus geen macht uitoefenen over mijn kinderen. Ik wil dat ze volledig vrij zijn om alles wat ze doen, met plezier te doen. Marshall Rosenberg, de grondlegger van Geweldloze Communicatie, noemt dit het pure plezier van het geven. ‘De bedoeling van Geweldloze Communicatie is om zo’n goed contact tot stand te brengen dat we aan elkaar gaan geven om de vreugde van het geven’, zegt hij in één van zijn boeken. Dat is wat ik in mijn gezin zou willen: dat mijn kinderen met plezier ingaan op mijn verzoek omdat ze het zelf willen en er plezier aan beleven. Je hoort het al: ik wil mijn kinderen nog vaker verzoeken doen in plaats van hen toestemming te geven.

En met verzoek bedoel ik dat ik eerlijk met hen deel wat er in me leeft en wat ik nodig heb en hen vraag om iets te doen waarmee ik in mijn behoefte kan voorzien. Waarbij ik uiteraard een ‘nee’ als antwoord accepteer.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s