Hoe los ik dít nu weer op?!

Feestdagen horen gezellig te zijn, toch? Toch dreigde Tweede Paasdag bij ons in het water te vallen toen bleek dat mijn dochter een chocolade-ei van mijn zoon had opgegeten. Hoe moest ik dít nu weer oplossen zonder dat mijn acties of woorden zouden leiden tot pijn bij mezelf, mijn zoon of mijn dochter? Lees hoe het me verging en hoe verrassend de afloop was.

Eerste Paasdag was harmonieus en plezierig verlopen: we hadden eieren gezocht in de tuin en mijn zoon en dochter waren allebei blij met hun (resp.) vijf groene en roze eieren. Allebei hadden ze hun eieren in hun eigen mandje gedaan. Groot was de consternatie toen de volgende dag bleek dat mijn dochter een ei van haar broer had opgegeten. Mijn oplossing bleek bij mijn dochter echter tot groot verdriet te leiden. Gelukkig kreeg ik een tweede kans om dit paasprobleem geweldloos op te lossen.

Logische consequentie? 

Voor mij was het logisch dat mijn dochter één van haar eieren aan haar broer zou geven. Toen ze dat niet wilde, en mijn zoon verontwaardigd en verdrietig bleef, pakte ik een ei uit haar mandje en deed dat in het mandje van haar broer. Daarop was mijn dochter echter in tranen, want nu had zij nog maar vier roze eieren. Hoe moest ik dit nu weer oplossen? Ik was eieren aan het koken voor het ontbijt, dat op Tweede Paasdag natuurlijk weer gezellig zou moeten gaan worden. Op dat moment zag het er niet naar uit dat dat zou gaan lukken…Ik voelde me machteloos en zou willen dat ik wist hoe hier mee om te gaan. Misschien kreeg ik juist op het moment dat ik naar mijn gevoel en behoefte luisterde, een idee. Ik wist niet of mijn dochter het zou accepteren (ze is bijna 6), maar het was te proberen. Ik zou ervoor zorgen dat zij haar roze ei terug zou krijgen én mijn zoon zijn groene chocolade-ei. Alleen al dat idee vervulde me met vreugde.

Gekookt eitje

Mij idee was als volgt: ik zou het roze chocolade-ei dat nu bij mijn zoon in het mandje lag, van zijn roze papiertje ontdoen en het groene papiertje van het opgegeten ei (dat nog heel was) eromheen vouwen. Het roze papiertje zou ik gebruiken om een gekookt ei voor mijn dochter in te pakken. Ik deed dit met veel zorg en aandacht, want dát was wat mijn zoon en dochter volgens mij vooral nodig hadden.

Werkt het?

Ik legde het groene ei terug in het mandje van mijn zoon en gaf het roze ei aan mijn dochter. ‘Het is warm,’ zei ze verrast. ‘Dit ei is veel gezonder. Én lekkerder,’ vervolgde ze. Daarop liep ze naar de tafel waar haar mandje met eieren lag, pakte de vier overgebleven chocolade eieren en gaf ze allemaal aan haar broer: ‘Ik had er één geproefd en ze zijn helemaal niet lekker,’ zei ze. Nu was ik degene die verrast was. Het ging inderdáád niet om de eieren. Het ging erom dat mijn dochter gezien was in haar verdriet en haar behoefte aan zorg en aandacht. Ze had gekregen wat ze écht nodig had, waardoor ze niet meer hoefde te volharden in haar eis om haar roze chocolade-ei terug te krijgen. Hierdoor was ze ook weer in verbinding met zichzelf en kon ze keuzes maken die haar eigen welzijn en dat van anderen bevorderden.

Iedereen was blij en opgelucht: mijn zoon was blij met de vier chocolade-eieren die hij zomaar kreeg, terwijl hij juist nog dacht er één kwijt te zijn. Ik was blij met de harmonie en gezelligheid in huis en mijn dochter was opgelucht dat ze van de chocolade eieren af was en nu een ei had waar ze van kon genieten. We hadden alsnog een gezellig paasontbijt die Tweede Paasdag.

 

Advertenties

4 gedachtes over “Hoe los ik dít nu weer op?!

  1. Hoi Annemiek, wat een mooi blog. Dank je voor het delen.
    Ik ben aan het lezen in het boek over geweldloze communicatie en jouw blog geeft er een beeld bij.
    Was het dat je even het gevoel van machteloosheid bij jezelf (h)erkende?
    Zo’n ervaring als deze geeft vast heel veel plezier en voldoening om hiermee bezig te zijn. Ik hoop dat je nog vaak zo mooi blijft delen.
    Hartelijke groet, Sasja

  2. Hoi Annemiek,
    Wat mooi dat je hier deelt. Ik heb pas geleden kennis gemaakt met geweldloze communicatie en jouw blog geeft een beeld hierbij.
    Bedoel je met dat je luisterde naar je gevoel en je behoefte dat je even het machteloze gevoel toeliet?
    Hartelijke groeten, Sasja

    1. Hoi Sasja,
      Dank voor je reactie op mijn blog. Ik ben blij dat mijn blog je een beeld geeft van geweldloze communicatie, want dat is ook precies waarom ik mijn ervaringen deel. Jouw reactie inspireert me om dat te blijven doen. Met luisteren naar mijn gevoel en behoefte bedoel ik inderdaad dat ik het machteloze gevoel toeliet. Veel plezier en verbinding toegewenst met geweldloze communicatie!
      Hartelijke groeten, Annemiek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s