Botsing!

Ongelukjes gebeuren. Vooral in speeltuinen en op schoolpleinen, waar kinderen rondrennen, springen en klimmen vindt er wel eens een botsing tussen hen plaats. Meestal loopt het met een sisser af en is er alleen een blauwe plek, bult of schaafwond. Maar wat als iemands voortand los zit door een botsing met jouw kind? Toen het mijn zoon van zeven overkwam, ging ik meteen in schuld en genoegdoening denken. Hoe ga je hier geweldloos mee om? Lees hoe het mij met vallen en opstaan verging.

Het was net gebeurd toen ik mijn zoon zag. Ondersteund door een vriendje liep hij met een vertrokken gezicht en met tranen in zijn ogen over het schoolplein. Ik schrok. Wat was er gebeurd? Kort daarvoor had ik een andere jongen bebloed richting het schoolgebouw zien lopen. Het drong nu tot me door dat er een verband tussen beide jongens bestond. Ik liep naar mijn zoon toe, hield hem vast en vroeg of hij pijn had (voorheen zou ik eerst hebben gevraagd wat er gebeurd was). Hij knikte en wees naar zijn voorhoofd. Ik aaide over zijn haar. Toen vroeg ik wat er gebeurd was. De jongen die ik daarnet naar binnen had zien gaan, was van de rand van de zandbak gesprongen en met zijn mond tegen het voorhoofd van mijn zoon aan gekomen. Toen ik wat beter naar zijn voorhoofd keek, zag ik dat hij bloedde. Ik nam hem mee de school in om het wondje schoon te maken en te verzorgen. Daar zat de andere jongen met een bebloede mond en jammerend op een stoel met zijn moeder en een bevriende moeder om hem heen.

Ergernis in plaats van empathie

Ik hoorde de moeder van de jongen zeggen dat de conciërge had geadviseerd om direct naar de tandarts te gaan. Ik hoorde een beschuldiging in haar stem denk ik, want ik voelde ergernis en dat betreurde ik, want ik wilde graag aandacht en empathie hebben voor haar en haar zoon. Toch hoorde ik in haar woorden dat mijn zoon ‘het had gedaan’. Ik had behoefte aan contact en geruststelling en ik wilde graag gehoord worden. Ik probeerde hieraan tegemoet te komen door te zeggen dat de jongens tegen elkaar aan waren gebotst, waarop de moeder zei dat ze nu voor haar zoon moest zorgen en de tandarts moest bellen omdat zijn tand er bijna uit lag. Weer hoorde ik een beschuldiging. Niet alleen van haar, maar ook van mijn innerlijke criticus die zei dat ik niet zo egoïstisch moest zijn door alleen voor mezelf en mijn zoon te zorgen. Háár zoon was veel belangrijker, want hij was er veel erger aan toe. Toch was ik blij toen een andere jongen binnenkwam en vroeg wat er was gebeurd. Ik kon mijn verhaal doen en werd gehoord. Ik merkte dat ik hierin duidelijk wilde maken dat het niet de schuld was van mijn zoon.

Ongemakkelijk en verontwaardigd

Terwijl ik het voorhoofd van mijn zoon met water schoonmaakte en droogdepte en naar zalfjes zocht in de verbandtrommel, voelde me enorm ongemakkelijk. Ik had de bevestiging nodig dat het oké was dat ik alleen voor mijn zoon zorgde. Tegelijkertijd voelde ik me enorm alleen en misschien ook jaloers. Het leek wel alsof alle aandacht ging naar de jongen die huilde. De conciërge was inmiddels binnengekomen en bekommerde zich ook om hem. Tegen mijn zoon, die niet meer huilde, merkte hij in het voorbijgaan op dat hij ook gewond was.

De moeder van de jongen had inmiddels de tandarts gebeld en zocht naar vervoer. Toen de bevriende moeder vroeg of ik misschien met de auto was, was ik bijna verontwaardigd. Nu werd míj gevraagd om voor de jongen te zorgen terwijl ik ook een zoon had die aandacht en zorg nodig had. Bovendien zouden we die middag met oma de stad ingaan en dat speelde ook door mijn hoofd. Zij was misschien op ons aan het wachten. Ik was eerlijk gezegd blij dat ik kon zeggen dat ik geen auto had. Tegelijkertijd zei mijn innerlijke criticus dat het slecht was dat ik niet wilde helpen…

Contact of niet?

Gelukkig had de conciërge een auto en wilde hij hem wel naar de tandarts brengen. Toen ze weg waren, vroeg de andere moeder of ik het telefoonnummer van de moeder van de jongen wilde hebben, zodat we contact konden leggen als we dat wilden. Eerst dacht ik eraan om alleen mijn nummer te geven. Ik vond dat zij mij moest bellen omdat haar zoon tegen mijn zoon aan was gesprongen. Ik dacht in schuld en genoegdoening, terwijl ik daar zo graag uit wil blijven! Enigszins met tegenzin noteerde ik het nummer van de moeder. Ik wist nog niet of ik haar ging bellen.

Gezellige middag

Het werd voor ons toch nog een gezellige middag, hoewel mijn zoon na het gebeurde helemaal van slag was en in eerste instantie alleen naar huis wilde. Hij durfde niet te fietsen, bang dat hij zou vallen en op dezelfde zere plek terecht zou komen. Toen oma belde en voorstelde om even wat te drinken, stemde hij daar wel mee in. We liepen naar een restaurantje in de buurt van de school, waar we wat lekkers aten en dronken. Na een uur bonkte de plek op zijn voorhoofd niet meer en wilde mijn zoon zelfs nog even gaan winkelen. Onderweg kwamen we een andere ouder van school tegen. Hij was met zijn kinderen op weg naar de jongen die zich tijdens de botsing met mijn zoon zo had bezeerd. Zíjn zoon en hij zouden die middag met elkaar gaan spelen! Ik voelde me ongemakkelijk, want ik had behoefte aan geruststelling. Hoe zou het met de jongen zijn?

Diezelfde avond belde ik zijn moeder en sprak ik haar voicemail in. Ik wilde graag weten hoe het met haar zoon was. Ze belde dat die avond en ook de volgende dag niet terug. Was ze nog bezig met het gebeurde? Was ze boos? Ik nam me voor om haar op het schoolplein aan te spreken als ik haar de week erop zag.

Wat zit mijn zoon dwars?

De volgende ochtend aan de ontbijttafel vroeg ik mijn zoon of hij boos was op de jongen en of hij graag contact met hem wilde. Ik zei hem ook dat hij best mocht huilen als hij pijn heeft en zich niet hoeft in te houden. Het was me namelijk opgevallen dat hij ’s avonds tegen zijn vader had gezegd dat hij niet had gehuild. Ik wilde de geruststelling dat het goed zat tussen de jongens en dat mijn zoon van zichzelf mocht huilen, dat hij dat van zichzelf accepteerde.

‘Toen ik opstond en de pijn voelde, moest ik huilen. Daarna waren mijn tranen op,’ was de verklaring van mijn zoon. Het bleek dat niet het gebeurde, maar de reactie van ons, zijn ouders, hem dwars zat. Hij wilde geen oordelen en beschuldigingen horen over de jongen. Het was gewoon gebeurd en niemand had daar schuld aan. Hij had zelfs het volste vertrouwen dat de jongen ‘sorry’ had gezegd als hij niet zo’n pijn had gehad.

Ik was ontroerd door de accepterende houding van mijn zoon en door zijn vertrouwen. Hij was in staat de situatie te zien en accepteren zoals die was, zonder zichzelf er allerlei verhalen over te vertellen (zoals ik). Dat vertelde ik hem ook met tranen in mijn ogen. ‘Je mag best huilen, hoor,’ zei hij. Dat raakte me nog meer. Ik zei dat het tranen waren van ontroering en misschien ook een beetje van verdriet omdat ik ook zo graag met acceptatie naar het gebeurde zou willen kijken. Ik vertelde hem dat ik dat van hem kon leren. Terwijl ik dat zei, zag ik bij mijn zoon een grote glimlach op zijn gezicht verschijnen. Hij straalde letterlijk van oor tot oor.

Aan zijn vader vroeg hij – enigszins geholpen – of deze zich wilde voornemen om voortaan gewoon rustig te vragen wat er was gebeurd. Toen zijn vader daarmee instemde, verscheen er weer een glimlach op zijn gezicht. ‘Nu zijn we allebei blij,’ zei hij.

Trots en tevreden

De ochtend erop begon mijn zoon aan de ontbijttafel uit zichzelf over de middag van de botsing. ‘Je had toch nog een gezellig middag, mam, en daar heb ik voor gezorgd.’ Hij klonk trots en tevreden. Ik had even de zorg dat hij alleen voor mij mee was gegaan met winkelen en wilde graag helderheid daarover, dus vroeg ik het hem. Het bleek dat hij in eerste instantie sowieso geen zin had gehad in winkelen. Toen hij echter een tv had zien staan en een film kon kijken, was hij helemaal blij geweest. Ik was geruststeld. Nu alleen het contact met de moeder van de jongen nog…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s