Gewelddadig begin van het nieuwe jaar

Zo’n gewelddadig begin van het nieuwe jaar heb ik nog nooit gehad. En dat enkel om wat ik mezelf vertelde… Lees mee.

We hadden met ons gezin bij een vriendin Oud en Nieuw gevierd. De volgende ochtend zat ik aan haar tafel met mijn zoon van zeven en mijn dochter van vijf toen mijn dochter een schilletje van een hazelnoot op de grond gooide. Op zich niets bijzonders. Het werd anders toen ze weigerde om het schilletje op te rapen…

Het meest afschrikwekkende antwoord

Toen mijn dochter het schilletje weggooide, was er bij mij eerst verbazing. Waarom gooit ze dat zomaar op de grond? Daarna kwam meteen verontwaardiging. Dat gooi je toch niet zomaar op de grond?! Zeker niet bij iemand anders!  Het ging mij om respect. Ik kon op dat moment nog empathisch reageren en dat wilde ik ook graag omdat ik graag goed contact en verbinding met mijn dochter wil. Ik vroeg haar of ze het schilletje wilde oprapen omdat ik graag met respect met andermans spullen wil omgaan. Toen kwam het ergste antwoord dat ik kon verwachten. Ze zei: ‘Nee’. En ik had haar nog wel een verzoek gedaan. Of was het geen verzoek, maar een verkapte eis?

Waar ging het mij nou eigenlijk om?

Mocht mijn dochter wel ‘nee’ zeggen? Nee, eigenlijk niet besef ik nu. Dat was namelijk het ergste antwoord om te horen voor mij. Wat ik mezelf namelijk vertelde, is dat ík het schilletje moest opruimen. En dat ging ik absoluut niet doen, want ik wil als mens gezien worden (en niet als slaaf die alles maar achter de kont van de kinderen opruimt). Daar kwam ik overigens pas later achter, tijdens een lange wandeling door het bos.

Ik heb nu echt empathie nodig…

Na een paar keer vragen of ze het schilletje wilde opruimen, voelde ik me machteloos en wanhopig en ontstak ik in woede. Dat schilletje moest van de grond, hoe dan ook! Ik greep mijn dochter bij de arm, trok haar mee naar de plek waar het schilletje op de grond lag en eiste op sissende toon en wild gebarend dat ze het van de grond opraapte en in de prullenbak gooide. Waarop zij begon te huilen en vervolgens naar papa rende, die nog in bed lag. Ik bleef boos achter met mijn gedachte en een somber gevoel over het geweld dat ik tegen haar gebruikt had. Ik had enorm behoefte aan frisse lucht en ruimte om mijn gedachten op een rij te zetten en mezelf empathie te geven. Want het was duidelijk dat ik dat nu nodig had.

Ik wil als mens gezien worden

Ik besloot een lange wandeling te gaan maken door het bos. Tijdens het wandelen luisterde ik naar mezelf en naar wat voor mij zo belangrijk is. Toen kwam ik erachter dat ik als mens gezien wil worden. Dat raakte me en maakte me zachter. De boosheid verdween en ik had het liefst even een potje willen huilen, als er niet steeds wandelaars langskwamen. Toen stelde ik mezelf de vraag wat ik het allerliefst zou willen om als mens gezien te worden. Dat vervulde me met grote vreugde omdat ik enorm de ruimte ervoer om er te mogen zijn en dingen te mogen willen (in plaats van dingen te moeten). Het eerste dat in me opkwam, verraste me. Het ging simpelweg om rechtop lopen in plaats van met mijn schouders omhooggetrokken en iets gekromd naar voren. Ik rechtte mijn rug en bracht mijn hoofd omhoog en merkte dat ik daardoor ook met mijn voeten steviger op de grond kwam te staan. Er kwam een beeld in me op dat ik van yoga ken: met je voeten in contact met de aarde en met je hoofd in contact met de hemel. Dat beeld ontroerde me omdat ik er veel schoonheid, kracht en zingeving in ervaar.

Ik kan mijn dochter weer zien

Er kwamen tijdens die wandeling nog wat dingen in me op die ik nu even kwijt ben. Het belangrijkste van alles was dat ik daarna weer openstond voor mijn dochter. Ik wilde begrijpen wat maakte dat zij het schilletje op de grond had gegooid vanuit een openheid en nieuwsgierigheid naar wat haar tot deze actie had bewogen. Ik wilde empathisch luisteren naar haar. Wat wilde ze er werkelijk mee zeggen? Dat ze boos was, geïrriteerd of geërgerd? Dat ze iets miste dat zo belangrijk voor haar is? Het was eigenlijk de eerste gedachte die in me opkwam toen ze het schilletje gooide, en die naar de achtergrond verdween toen ik mezelf vertelde dat ik het schilletje moest opruimen. Ik nam me voor om een volgende keer te proberen vanuit mijn eerste verbazing te reageren en eerst háár te horen voordat ik het verloop van de situatie ging invullen en ik vervolgens in woede ontstak. Toch nog een geweldloos begin van het nieuwe jaar…

 

Advertenties

2 gedachtes over “Gewelddadig begin van het nieuwe jaar

  1. hallo Annemiek

    Dank je wel voor het delen! Het raakt mij dat jij dit voorval vanuit je eigen kwetsbaarheid publiceert. Dat vindt ik moedig. En de situatie die je schetst is zo herkenbaar voor mij. Het is soms niet echt eenvoudig om in verbinding te blijven met iemand, kind of volwassene, die iets doet of zegt wat zulke sterke gevoelens bij de ontvanger triggert. En om te weten dat achter elk gedrag een boodschap zit, een boodschap die voor de ontvanger zo goed verpakt kan zijn, dat het voor jou niet gelijk helder is welke boodschap wordt verstuurd. Fijn om te lezen hoe jij door de wandeling, het jezelf empathie geven zodanig hervind dat je tot een helderder inzicht komt van waaruit jij en je dochter echt verder kunnen. Fijn om te lezen en ook leerzaam voor mij, ook ik worstel hier mee, maar begin steeds beter te begrijpen waar deze gevoelens vandaan komen, en hiermee de (onvervulde) behoeften die hierachter liggen. En jouw bijdrage helpt mij hier bij!

    hartelijke groet Bert Boonstra

    1. Hallo Bert,

      Ik ben blij om te horen dat mijn verhaal je helpt om te begrijpen waar je gevoelens vandaan komen en zo weer in verbinding te komen te jezelf en de mensen om je heen. Je reactie geeft me de bevestiging dat het delen van mijn persoonlijke verhaal zinvol en oké is. Dank daarvoor!

      Harte groet,

      Annemiek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s