Zo geweldloos ben ik nog niet…

Tijdens een workshop Original Play van Fred Donaldson en en Jolanta Graczykowska ontdekte ik dat ik lichamelijk nog niet zo geweldloos ben, vooral als ik minder ruimte en vrijheid ervaar dan ik zou willen. Ik heb dan de neiging om de confrontatie aan te gaan, desnoods met geweld. Hoe blijf ik geweldloos bij fysieke agressie en hoe reageer ik zonder geweld op een agressief kind?

Als ik me op mijn gemak voel en mijn behoefte aan ruimte en vrijheid vervuld is, wil ik graag bijdragen aan het welzijn en welbevinden van anderen. In een drukke stationshal heb ik er dan ook plezier in als ik zó kan lopen dat iedereen zijn weg kan blijven vervolgen. Ik let op de mensen om me heen en ik zoek steeds de ruimte op, of geef anderen te ruimte om te kunnen blijven doorlopen. Voor mij is dat een spel. Ik was dan ook verheugd toen deze oefening tijdens de workshop Original Play terugkwam.

Geen ruimte en vrijheid

Heel anders werd het toen we een oefening deden waarbij iemand onze arm stevig vastpakte en we de vraag kregen om onze arm te strekken. Ik merkte dat mijn blik op ‘mijn aanvaller’ verstrakte en dat ik mijn arm persé moest strekken, desnoods met geweld. Ik ging de confrontatie aan in plaats van geweldloos verzet te bieden. Want dat kon namelijk ook, zo leerden we later in de workshop. Puur door je arm gewoon te strekken (waarbij het helpt het om je aandacht te richten op een ver gelegen punt en je arm daar naartoe te bewegen). In plaats van je te focussen op je ‘aanvaller’, focus je op datgene wat je wilt. Het gaat daardoor niet meer over de ander, zoals mijn tegenspeler opmerkte. Het was voor haar helemaal oké dat ik mijn arm strekte. Het had niets meer met haar te maken, terwijl dat wel zo was toen ik de fysieke krachtmeting aanging. Toen kreeg zij ook de neiging om met kracht te reageren, waardoor de confrontatie alleen maar heviger werd en ze juist de neiging had haar greep te verstrakken.

Met liefde

Je kunt zelfs nog verder gaan door de ander fysiek te willen ontvangen als hij of zij je arm vastpakt. Je strekt je arm dan niet alleen uit omdat je het zelf wil. Je biedt je arm als het ware aan de ander aan door hem met zachte kracht en een open beweging naar hem of haar toe te brengen. Bijna alsof je de ander wil gaan omhelzen. Je reikt daarmee letterlijk uit naar de ander, waarmee je feitelijk zegt: ‘Is dat wat je wilt? Kom maar.’ Je ziet de ander zonder oordeel en antwoordt met niets anders dan liefde. Hij of zij kan niets anders doen dan zijn greep verslappen. Tegen liefde kun je geen weerstand bieden. Dat ervoer ik tenminste. Toen mijn medespeler met haar arm naar mij uitreikte terwijl ik haar vast had, werd ik van binnen helemaal zacht en liet ik mij greep op haar los. Ik kon geen weerstand bieden tegen liefde, maar deze alleen maar met zachtheid beantwoorden.

Dans

Het werd een stuk uitdagender toen we werden uitgenodigd om liefdevol om te gaan met kinderen die van je weg rennen of wild bewegen. In plaats van achter ze aan te rennen of hen stevig vast te houden en hun bewegingen te stoppen, leerden we uiterst lichte aanrakingen te gebruiken (met soms niet meer dan een vingertop) en met hun bewegingen mee te bewegen, waarbij we zorgden voor onze eigen veiligheid en die van het kind. Ook weer op een liefdevolle, zachte manier. De bewegingen die we hierbij maakten, leken soms bijna op een dans die we met z’n tweeën maakten. Niet tegen elkaar, maar met elkaar. Het was bijzonder plezierig om zo met elkaar om te gaan.

Ruzie

Heel anders werd het toen het ging om twee kinderen die elkaar in de haren vliegen. Hierbij ging het erom de ruimte op te zoeken en hen met liefde van elkaar te scheiden. Niet door je met kracht tussen hen in te gooien en hen van elkaar af te werpen. Dan ervaren ze eveneens agressie in jouw bewegingen en dat ze het ‘fout’ hebben gedaan. Nee, het ging erom als het ware als water te worden en je lichaam in de kleinste ruimte die je zag brengen. Je moest hierbij zowel zacht als krachtig en duidelijk zijn in je richting. Dat ervoer ik als moeilijk. Ik was te zacht en twijfelachtig en dat voelden mijn medespelers. Het lukte me niet om hen van elkaar te scheiden zonder fysieke kracht te gebruiken. Wow, wat is fysieke geweldloosheid uitdagend!

Uitgedaagd

Nog diezelfde avond werd ik uitgedaagd door mijn eigen zoon om geweldloos te reageren op agressie. Hij wilde worstelen en maakte daarbij wilde bewegingen die mij pijn zouden kunnen doen. Door met hem mee te bewegen in plaats van hem vast te pakken, merkte ik dat hij snel rustiger werd. Het gaf me moed en de hoop dat ik eens ook fysieke geweldloos zal zijn..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s