Help, mijn dochter krijgt straf!

Laatst kwam mijn dochter van vijf thuis van school en vertelde dat ze straf had gehad. Ik schrok, want ik kies er bewust voor om mijn kinderen op te voeden zonder te straffen en belonen. Waarom ik voor een opvoeding zonder straffen en belonen kies en hoe het op school verder ging, vertel ik in dit blog.

Ten eerste vroeg ik mijn dochter wat de straf was. ‘Ik moest op een bankje zitten.’ Ik vroeg verder wat maakte dat ze straf had gehad. Dat begreep ze niet goed. ‘Ik had een zandtaart van Liesbeth kapot gemaakt, want die was lelijk. Daarna had ik nog twee keer een zandtaart kapot gemaakt en toen kreeg ik geen straf. Gek hè?’ Toen ik doorvroeg wat maakte dat ze dit had gedaan, of ze soms boos was, vertelde ze dat Liesbeth tijdens gym had gezegd dat mijn dochter een stom kind was. Dat had haar geraakt, want ze wil graag dat iedereen van elkaar houd en lief voor elkaar is. Bovendien is ze al eens eerder stom kind genoemd, dus het kan zijn dat het haar daarom extra raakte.

Ze neemt wraak

In plaats van eerlijk te zeggen wat dit scheldwoord met haar deed en waarom ze zich boos voelde (dus dat ze zo graag wil dat iedereen van elkaar houd en lief is voor elkaar), nam mijn dochter wraak. En kreeg ze straf. Hierbij werd ze in feite niet serieus worden genomen en kreeg ze geen aandacht voor wat of hoe ze iets doen. Terwijl het waarschijnlijk heel anders was verlopen als ze was geholpen zich eerlijk te uiten op het moment dat ze geraakt werd.

Ze kwam daarna nog een paar keer thuis met het verhaal dat zij of een ander kindje straf had gehad. Ik besloot het daarom tijdens het komende oudergesprek met juffie te bespreken.

Nu geef ik óók straf!

Toen ik in de tussentijd een keer ontzettend moe was en mijn dochter boos was en schreeuwde terwijl we met z’n tweeën aan tafel zaten te eten, stuurde ik haar in een vlaag van wanhoop de gang op. Ik kon haar geschreeuw even niet meer aanhoren en ik had zó’n behoefte aan rust dat ik niets anders wist te doen dan haar te vertellen dat ze de kamer uit moest. Onmiddellijk kreeg ik van haar terug dat ik haar straf gaf. Ik schrok. Ik wil niet dat zij het idee heeft dat ik haar straf geef!

Waarom wil ik mijn dochter geen straf geven?

Ik wil dat mijn dochter leert iets te doen of te laten vanuit vrije wil en het plezier om bij te dragen aan het leven van een ander. Vanuit intrinsieke motivatie dus. Ik wil niet dat ze doet of laat uit angst voor straf; extrinsieke motivatie. Dan raakt ze namelijk de verbinding met zichzelf kwijt. Ik wil zó graag dat ze in verbinding blijft met zichzelf en leert vanuit haar waarden te leven. Als ik of de juf beslist wat ‘goed’ en ‘fout’ is, wordt mijn dochter van ons afhankelijk voor een idee van goed en kwaad. In plaats van dat ze haar innerlijke geweten laat spreken.

Liegen en bedriegen

Uit angst voor straf kan ze ook gaan liegen of haar openheid verliezen om dingen te vertellen die zijn gebeurd. Ik zie haar inderdaad steeds vaker de waarheid verdraaien, terwijl ik wil dat ze eerlijk is en zonder angst voor de consequenties vertelt wat maakte dat ze deed wat ze deed. Namelijk om een prachtige behoefte te vervullen. Zodat we daarna samen naar een manier kunnen zoeken om deze behoefte te vervullen op zo’n manier dat dit ook bijdraagt aan het welbevinden en welzijn van anderen. Want dat deed haar wraakactie duidelijk niet. Maar wat heeft ze van de straf geleerd?

Kinderen zijn niet oké

Straf maakt dat kinderen leren dat hun behoeften niet oké zijn en mogelijk ook dat zijzelf niet oké zijn. Ik weet nog van vroeger dat ik het niet begreep als mijn moeder zei: ‘Ik veroordeel joú niet, ik veroordeel je gedrag.’ Voor mijn veroordeelde ze mij wél degelijk. Dat wil ik bij mijn eigen kinderen voorkomen. Ik wil dat ze opgroeien in de zekerheid dat ze oké zijn zoals ze zijn.

Oudergesprek

Tijdens het oudergesprek vertelde de juf nog een paar dingen die mijn dochter op school had gedaan en waar ik van schrok. Zo had ze de deur dichtgedaan terwijl een kindje zijn vinger ertussen had en zand op het hoofd van andere kinderen gegooid. Dit had ik nog niet gehoord en zo kende ik haar niet. Ik ken haar juist als lief en zorgzaam voor jongere kinderen. Ik wil er bovendien op vertrouwen dat mijn dochter van nature wil bijdragen aan het leven van anderen. Ik vertelde de juf hoe ze thuis met jongere kinderen omgaat. Nu was de juf verbaasd. Ze had deze zachte, zorgzame kant van mijn dochter nog niet gezien sinds ze na de zomer met deze kleuterklas was gestart. Dat deed me verdriet, want ik wil zo graag dat mensen gezien en gewaardeerd worden voor wie ze werkelijk zijn.

Zachte kant stimuleren

Toen kwam de juf met een idee waar ik blij van werd. Mijn dochter zou een maatje worden van de nieuwe vierjarigen die in de klas kwamen. Ze zou hen alles kunnen laten zien en hen bij de hand kunnen nemen en zo zou haar zachtheid worden gestimuleerd. De juf was duidelijk nog niet helemaal overtuigd van de goedheid van mijn dochter… Alsof die zachte kant moest worden gestimuleerd in plaats van alleen te hoeven worden aangesproken.

De volgende dag zaten we na school aan de thee toen mijn dochter spontaan verkondigde: ‘Het was vandaag een leuke dag. Ik had geen straf.’ Ik heb haar daarna niet meer over straf gehoord.

Uit respect voor de privacy van de personen in dit blog heb ik hen  andere namen gegeven en is het meisje op de foto niet mijn dochter. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s