Je kinderen vertrouwen… doodeng

Het is maandagochtend. Ik help mijn dochter van vijf met aankleden als mijn zoon van zeven binnenkomt, achter haar bed in haar boekenkastje duikt en wegloopt met – naar mijn idee – een boek. Waarschijnlijk hetzelfde boek dat ze gistereavond allebei wilden hebben en waarvan mijn dochter vond dat zij er recht op had omdat zij het uit de kast had gepakt en het aan het lezen was. Dat probleem was toen opgelost. Maar nu beginnen ze weer…

‘Nouhouhouhou.., begint mijn dochter, dat is mijn boek!’ Uit de kamer van mijn zoon klinkt het: ‘Ik heb geen boek!’ Tsja, wat doe je dan als ouder? Ik voelde me op dat moment letterlijk tussen hen in staan. Moest ik partij gaan trekken? Ik had niet duidelijk gezien of mijn zoon een boek had gepakt. Ik vermoedde van wel. Dat vertelde ik mijn dochter. Ik vertelde er ook bij dat ik erop wilde vertrouwen dat haar broer de waarheid sprak, en als dat niet zo was, dat hij dan het boek weer zou terugbrengen. Ze kon daar geloof ik wel mee leven en we gingen verder met aankleden.

Vertrouwen werkt

Wie schetst mijn verbazing toen mijn zoon niet veel later met het bewuste boek de kamer in kwam en het op het bed van mijn dochter legde. Meteen daarop regaeerde zij met: ‘Je mag al mijn boeken lezen, kijk maar in mijn boekenkast. En beneden op de bank ligt een boek. Pak dat maar, dat mag je ook lezen.’ Ik was stomverbaasd. Mijn dochter had direct het vertrouwen dat haar broer haar boeken en de boeken die zij uit de kast had gepakt, zou teruggeven. Ik was blij dat ik mijn vertrouwen had uitgesproken in zijn goede intentie.

Waarom doe ik dat niet vaker?

Voor mij is het op de een of andere manier ontzettend spannend om erop te vertrouwen dat mijn kinderen het beste met mij en elkaar voor hebben en dat ze uit zichzelf doen wat ‘goed’ is of wat ik zou willen dat ze doen. Ergens ben ik ervan overtuigd dat ze niet willen wat ik wil, dat ze alleen hun eigen zin willen doen en misschien zelfs dat ze tegen willen werken. Ik weet dat het allemaal aannames zijn en dat het niet helpt om zo over mijn kinderen te denken, want ik geloof in self fullfilling prophecy (dat wat je denkt dat er gebeurt, gebeurt ook) En toch ben ik ontzettend bang dat als ik mijn kinderen vertrouw en hen vrij laat om te beslissen wat ze doen, er  niet gebeurt wat ik wil dat er gebeurt. Ik ben onbewust bang dat ik dan niet krijg wat ik zo nodig heb voor mijn eigen welzijn en welbevinden en dat van de andere gezinsleden.

Samenwerking

Toch heb ik eerder ervaren dat ik mijn kinderen kan vertrouwen. Mijn dochter was nog geen vijf toen ze (weer eens) een keer niet aan tafel wilde komen om te eten omdat ze zo lekker aan het spelen was. Ik vroeg haar toen hoeveel tijd ze nog nodig had en was toen ook verbaasd geweest dat ze na nog geen minuut zei dat ze klaar was en aan tafel kwam. Juist doordat ik haar vrij liet om te beslissen wanneer ze aan tafel kwam, kreeg ik mijn eigen behoefte aan samenwerking vervuld.

Pasgeleden was ik ook verbaasd geweest toen mijn zoon vlak voor het avondeten vroeg of hij wat mocht eten en ik antwoordde: ‘Nee… we gaan zo eten…’ Zijn resolute antwoord was: ‘Oké, ik wilde het alleen maar weten.’ Ik had verwacht dat hij zou gaan zeuren. Gelukkig komt de self fullfilling prophecy niet altijd uit…

Het meisje op de foto is niet mijn dochter.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s