Is mijn dochter stom?

Laatst werd mijn dochter van vijf uitgemaakt voor ‘stom kind’. Haar reactie op mijn poging om geweldloos met de situatie om te gaan, verbaasde en verraste me. Wat is het bevrijdend als je de mening van anderen bij hen kan laten! Hoe je tot dit punt komt, vertel ik in dit blog.

Toen ik laatst samen met mijn dochter in het park was en zij rondreed op een fiets, kwam ze op een gegeven moment naar me toe en fluisterde ze in mijn oor: ‘Een kindje zegt dat ik een stom kind ben’. Toen ik antwoordde dat dat kindje dat mocht vinden, dat dat zijn of haar mening was en niets over haar zei, reageerde mijn dochter: ‘O, dan ga ik weer verder.’ En weg was ze weer op de fiets. Ik was verrast en verbaasd dat ze zich er zo gemakkelijk overheen zette.

Misschien denk je dat dit onmogelijk is. Dat geen enkel kind zó gemakkelijk met een dergelijke situatie om kan gaan. Ik moet erbij vertellen dat ik mijn kinderen (ik heb nog een zoon van net 7) dit zeker al een jaar meegeef, dus het is niet nieuw voor hen.

Wat deed het eigenlijk met haar?

Achteraf gezien deed het voorval mijn dochter wel degelijk wat. Dat bleek toen ik de volgende dag vroeg of ze nog dacht aan wat het kindje had gezegd en of ze er verdrietig over was. Dat beaamde ze. Ze zei dat ze niet had geweten waar ze moest fietsen en dat ze tegen elkaar in hadden gefietst, niet wetend welke kant de ander op zou gaan. Ze had zich dus toen al onzeker gevoeld. Ze wilde zo graag samen wilde spelen, zei ze. En op dat moment werd ze ‘stom kind’ genoemd. Terwijl ze zo graag wil dat iedereen van elkaar houdt, voegde ze er nog aan toe (ze is een gevoelig kind). Dat raakte me diep. Het deed haar echt pijn. Ik had haar graag op het moment zelf in haar pijn en verdriet willen horen. Ik nam me voor om haar daar een volgende keer eerst naar te vragen en sindsdien doe ik dat ook.

Hoe zit het eigenlijk met het andere kind?

Ik luisterde niet alleen empathisch naar mijn dochter. Ik probeerde samen met haar ook uit te reiken naar het kind dat haar had uitgescholden. Ik wil namelijk graag dat mijn kinderen andere mensen als mens blijven zien en niet als ‘stom’, ‘dom’ of ‘slecht’. Want op dat moment dehumaniseren ze anderen en wordt het gemakkelijker om geweld tegen hen te gebruiken, in woorden of in daden. Dat zien we ook in het groot, in oorlogen en bij ethnische zuiveringen. Als je andere mensen reduceert tot ‘dom’, ‘stom’ of ‘slecht’, zie hen niet meer als volwaardig mens met dezelfde gevoelens en behoeften als jijzelf. Je maakt ze tot een anonieme vijand die bestreden moet worden. Dit gaat voor mijn voorbeeld misschien wat ver, maar toch ligt hier voor mij de kern van wereldvrede. Om die reden benoemde ik het mogelijke gevoel van het andere kindje voor mijn dochter. Ze voelde zich op dat moment misschien geirriteerd of boos en wist geen andere manier om zich uit te drukken. Misschien had ze ook wel duidelijkheid nodig. Of ruimte. Ze reden immers tegen elkaar in. Wat vrijwel zeker was: ze had ook lekker willen spelen.

Ik kon het echter niet meer verifiëren bij het kindje en dat betreurde ik wel. In een gesprek check ik altijd bij de ander of het klopt dat deze zich zo voelt. Of ik stel het als vraag: ‘Voel je je boos en geïrriteerd omdat je ruimte nodig hebt om te fietsen?’ Anders vul ik het nog voor de ander in, terwijl ik de ander juist helemaal in zijn waarde wil laten en wil helpen in verbinding met zichzelf te komen. Dat doe je namelijk als je raadt naar zijn of haar gevoelens. Ik besloot daarom dat ik een volgende keer naar het andere kindje toe zou gaan en het hem of haar zou vragen. Toch blijft voor mij vooral het uitreiken naar de ander iets dat ik mijn kinderen wil meegeven. Díe beweging. Niet of het klopt wat ik denk. Daarbij komt dat dit proces ook op afstand of in stilte kan.

Hoe reageer ik zelf eigenlijk op oordelen van anderen?

Het verwondert en raakt mij steeds weer hoe onbevooroordeeld kinderen naar de wereld kijken en hoe snel ze een voorval daardoor naast zich neer kunnen leggen. Als ik kijk naar mijn eigen reacties op de meningen van anderen en naar de boosheid en wraakzuchtige gevoelens die deze bij mij kunnen oproepen, voel ik een groot verlangen om net zo open te zijn als mijn kinderen. Sinds ik weet dat de meningen van anderen hun meningen zijn en niets zeggen over mij, geeft me dat wel ontspanning. Te weten dat ik niet alles (of zelfs niets) persoonlijk hoef op te vatten, brengt me rust. Ik hoop van harte dat ik mijn kinderen die open blik kunnen blijven behouden en anderen als mens kunnen blijven zien.

Bekijk ook mijn blogs over:

Kinderen helpen door hen te horen
‘Ik haat school’
‘Ik wil niet naar zwemles’

Het kind op de afbeelding is niet mijn dochter of het kind dat mijn dochter ‘stom’ noemde. De afbeelding is van PublicDomainPictures, via pixabay.com

Advertenties

Een gedachte over “Is mijn dochter stom?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s