Ik moet zoveel (van mezelf)

Doe jij dingen omdat het moet, dus vanuit plichtsgevoel? Of  doe jij dingen omdat je het zelf graag wil? Nou, ik kwam erachter dat het mij nog veel ‘moeten’ is. En daarmee doe ik mezelf geweld aan. Waarom moet je eigenlijk zoveel van jezelf? Hoe kom je van dat moeten af? En wat te denken van het schuldgevoel omdat je weer eens niet gedaan hebt wat je van jezelf moest doen? Hoe leef je vrij van angst en schuldgevoel en vanuit plezier en dankbaarheid?

Ik doe veel dingen omdat het nou eenmaal moet: de kinderen aankleden, hen van school halen, eten koken, de afwas doen… (opvallend veel huishoudelijke dingen trouwens)  Workshops geven en teksten schrijven doe ik daarentegen omdat ik het zelf graag wil. Toch zijn afspraken met vrienden bij mij vaak ook geen écht vrije keuze. En als iemand me vraagt wat voor hem te doen, dan moét ik dat doen.

Ik wist dat wel van mezelf, en ik had er ook al eens aan gewerkt, maar pas tijdens een aantal bijeenkomsten van een peer group van trainers en coaches in Geweldloze Communicatie, werd me duidelijk wat dit betekende. De peer group had als onderwerp Inner Freedom, Outer Power. Het idee was dat je grootste angst je grootste kracht is. Trainer Geweldloze Communicatie Jeyanthy Siva leidde de groep. Vier avonden lang kregen we als deelnemers één voor één de ruimte om te vertellen waar we mee worstelenden in ons (werkende) leven. De anderen luisterden aandachtig en vertelden de spreker vervolgens wat ze hem hadden horen zeggen in termen van gevoelens en behoeften. Zo werd degene die sprak gehoord en kwam hij erachter wat zo wezenlijk belangrijk voor hem is, zijn innerlijke kracht.

Ik ben niet eerlijk!

Ik genoot van de herkenning en saamhorigheid, want ik worstelde met dezelfde dingen als de andere deelnemers. Eén opmerking sloeg echter in als een bom. ‘Als er altijd een “ja” is en nooit een “nee”, is er nooit een echte “ja”, stelde iemand vast na mijn verhaal. Ik schrok. Doordat ik me altijd dienstbaar opstel en altijd maar ‘ja’ zeg op vragen van anderen en altijd dingen doe omdat het nou eenmaal moet, zeg ik niet écht ‘ja’. Ik ben dus niet eerlijk tegen anderen. Terwijl ik juist denk hen te helpen of een plezier te doen…

Het klopt wel dat ik onzettend moe word van al die ‘ja’s’ die dus eigenlijk geen echte ‘ja’s’ zijn. Door overal ‘ja’ op te zeggen, is mijn leven ontzettend vol en druk. Ik ben voortdurend aan het haasten en ik voel een voortdurende spanning in mijn lijf. Daar wil ik vanaf. Ik wil ontspannen in het leven staan. Ik wil niet dat als ik later op mijn leven terugkijk moeten vaststellen dat ik alles deed vanuit plichtsgevoel. Ik wil vanuit vrijheid en met plezier leven!

Waarom zeg ik dan toch steeds ‘ja’?

Ik ben als de dood voor de reactie van anderen. Ik ben bang dat ze boos wordenals ik zeg dat ik het eigenlijk niet wil. Ik wil vrede en harmonie tussen ons. En de zekerheid dat ik geliefd ben. Ik wil erop kunnen vertrouwen dat mensen van me blijven houden, ook als ik ‘nee’ zeg op hun vraag.

Als ik dit zo opschrijf, zie ik een bang meisje voor me dat zo graag gekoesterd en geliefd wil zijn. Het is het kleine meisje in me dat zo graag wil horen dat ze goed genoeg is, dat ze oké is zoals ze is. Ik wil kunnen ontspannen en rust vinden in die wetenschap dat ik goed genoeg ben. Ik wil ‘ja’ kunnen zeggen met mijn hart in plaats van ‘ja’ zeggen vanuit verplichting of vanuit angst voor afwijzing.

Angst voor afwijzing

Angst voor afwijzing speelt voor mij sowieso. Ik wil dat anderen accepteren en waarderen wat ik doe en daarmee maak ik mezelf klein en afhankelijk. Ik besta namelijk bij gratie van hun goedkeuring. Tijdens de peer group leerde ik dat je alleen kunt geven wat je te bieden hebt en geen invloed hebt op wat anderen van je denken of verwachten. Het heeft dus geen zin om je daar druk over te maken. Je lijdt alleen als je gelooft wat anderen zeggen over jou. Geef dus vanuit vrijheid en plezier. Het is een kostbaar geschenk dat je de wereld kunt geven. Het is namelijk alles wat je te bieden hebt en dat is prachtig en waardevol. Bij ons thuis hing vroeger een versje aan de muur: ‘Geef het beste uit je wezen. Geef het beste uit je ziel. Zonder ooit bevreesd te wezen, of het wel in goede aarde viel.’

En dan is er nog de vraag: ‘Wie ben ik om dat te doen? Wie ben ik dat ik dit doen mag?’ Deze vraag hangt samen met ons verlangen om volledig onze droom te leven, zonder de angst dat anderen niet ontvangen wat we geven. Ook hiervoor geldt: je geeft en dat is genoeg. Je hebt er geen invloed op of en hoe anderen het ontvangen. Dat is ook niet jouw verantwoordelijkheid. Je geeft omdat je wilt geven, vanuit blijdschap om te kunnen delen of bij te kunnen dragen aan een mooiere wereld.

Hoe kom ik bij mijn innerlijke kracht?

Ik was geïnspireerd door deze inzichten, maar was nog niet bij mijn innerlijke kracht. Daarom vroeg ik nog wat tijd in de peer group. Ik wist niet wat ik wilde zeggen. Ik begon met een soort samenvatting van wat ik geleerd had en de inzichten die ik had opgedaan. Op een gegeven moment stopte Jeyanthy me en vroeg me of ik haar reflectie wilde horen. Ik weet niet meer wat ik daarna zei, maar op een gegeven moment kwam een herinnering in me op aan een ervaring die ik had toen ik 18 was. Ik was toen tijdens een avondje stappen flauw gevallen in het toilet en hard met mijn hoofd tegen de wastafel gevallen. In de tijd dat ik ‘weg’ was, bevond ik me in een wereld van lichtgroen en lichtgeel licht, een beetje zoals de kleuren van de regenboog. Om me heen voelde ik een diepe liefde. Toen ik bijkwam, was ik boos, want ik wilde niet weg uit die wereld.

Terwijl ik dit verhaal in de peer group deelde, kwamen er tranen op. Ik keek steeds naar boven, alsof die wereld zich ergens ver boven me bevond. Toen Jayanthy vroeg of ik een diep verdriet ervoer omdat ik zo graag die liefde in mijn dagelijks leven wil ervaren, voelde ik dat verdriet. Het gekke was dat daarna die ‘wereld’ niet meer zover weg leek. Het licht leek wel binnenin mij. Ik had nog wel een groot verlangen om het licht in anderen te zien, maar voelde me opgelucht en blij.

Terug op de fiets voelde ik de compassie van Jeyanthy doorwerken. Ik voelde een kracht in me, die me veel groter maakte dan ik daarvoor was. Mijn eigen kracht. Een zachte kracht, met ruimte binnenin mij. Ik zag een beeld voor me van mezelf in mijn dagelijks leven: gespannen en hard werkend om opdrachten binnen te halen voor weinig geld. Ik was heel klein en compact, samengebald. Ik moest denken aan wat mijn man steeds zegt over de opdrachten. ‘Dat leid toch tot niets’, ‘Wat verdien je ermee?’ Zou mijn man er zoveel moeite mee hebben omdat hij mij niet zo klein wil zien, maar volledig in mijn kracht?

Ik voelde me rustig en ontspannen, zonder zorgen over de volgende dag. Ik begon te zingen. De hele weg zong ik. Met een brede lach kwam ik thuis. Mijn man zat op de bank het Journaal te kijken. Ik wierp een blik op het scherm en zag de commentator. Hij had het over 7 miljoen die Griekenland nodig heeft om uit het slop te komen. Ik glimlachte. Geld, geld, geld. Ik zag mijn man fronsend naar het scherm kijken. Ik had even geen last van zorgen. Ik had de kracht van compassie ervaren.

Yoga helpt

De volgende ochtend merkte ik dat ik tijdens mijn dagelijkse yogasessie de ruimte en vrijheid ervoer om te geven vanuit mijn hart. Ik nam me voor om gisteren los te laten en me te richten op de 24 uur die komen gaat. Bij de gedachte aan vrij geven vanuit mijn hart voelde ik een grote blijdschap in me opkomen. Ik voelde ook dankbaarheid voor de nieuwe dag met nieuwe kansen om vanuit vrijheid te geven wat ik te bieden heb.

Toen ik na de yoga de gang in liep, grepen de verplichtingen me ogenblikkelijk naar de keel. Ik moest de kinderen aankleden, zodat ze om 8.00 uur klaar waren om naar school te gaan… Ik voelde een licht beklemmend gevoel bij mijn keel en borst. Kon ik die blijdschap van net maar vasthouden! Zodra je het vasthoud, glipt het weg, had Jeyanthy gezegd. Het gaat erom jezelf eraan te herinneren om vrij te geven vanuit je hart. O ja, ik moest niets. Ik hoefde alleen vrij te geven vanuit mijn hart. Geven wat ik wilde geven. Te stralen. Daarna genoot ik van het aankleden van mijn dochter.

Toen de tijd begon te dringen en we moesten haasten om om 8.00 uur naar school te kunnen, was er geen ruimte meer voor vrij geven vanuit mijn hart. Die komt nu pas weer, nu ik het opschrijf. En tijdens mijn dagelijkse Zonnegroet, waarbij ik een tekst opzeg die mij inspireert om die dag volledig te leven. Daarnaast is er nog een tekst die mij hierbij enorm inspireert en die ik ga ophangen in huis. Deze tekst is van Marianne Fredriksson:

“Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze diepste angst is dat we oneindig krachtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis,
waar we het meest bang voor zijn.
We vragen ons af: wie ben ik dat ik briljant,
aantrekkelijk, getalenteerd en
geweldig zou zijn?
Maar waarom eigenlijk niet?
Je bent toch ook een kind van het universum?
Dat je je kleiner voordoet dan wie je bent
komt de wereld niet ten goede.
Er is niets verheffends aan je kleiner
voor te doen dan je bent, opdat de mensen om je
heen zich vooral niet onzeker gaan voelen.

Wij zijn voorbestemd om te stralen,

zoals kinderen dat kunnen.
Wij zijn geboren om de luister van het universum
uit te dragen, die in ons woont.
Niet slechts in enkelen van ons, maar in ons allemaal.
Als wij ons licht laten schijnen geven we anderen
onbewust toestemming om dat ook te doen.
Als wij bevrijd zijn van onze eigen angst, bevrijdt
onze aanwezigheid automatisch anderen.

Dus STRAAL!!! Ook, nee, JUIST op deze dag…. !”
Advertenties

3 gedachtes over “Ik moet zoveel (van mezelf)

  1. dat gedichtje: geef het beste uit uw wezen, hing ook bij ons aan de muur. Wie heeft dat geschreven? Mijn vader heeft het tot een week voor zijn overlijden nog voorgedragen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s