Ik ben kwaad! En nu?

Ik was lang niet meer zo boos geweest. Zó woest dat ik tegen iets moest slaan. Eerst tegen de deurpost (au), daarna in het kussen op bed. De aanleiding? Mijn man die ’s ochtends mededeelde dat hij die avond niet naar tennissen ging… Hoe geweldloos omgaan met woede?

Ik had naar mijn idee hemel en aarde bewogen om mijn man naar tennissen te kunnen laten gaan. Ik wilde op zijn vaste tennisavond naar een bijeenkomst, dus ik had geprobeerd oppas te regelen. De ouder van school die ik het vroeg, kon eerst wel en een paar dagen later niet meer. Wie kon ik nu vragen? We hadden geen geld voor betaalde oppas. Eén van de buren? Schoorvoetend vroeg ik een moeder uit de straat, en ze kon! Ik was blij dat het gelukt was. En nu moest ik haar weer afzeggen. Had ik alles voor niets geregeld. Ik was woest!

Er speelde nog wat…

Nu speelde er nog een ruzie over de drie narcissen in onze tuin, die mijn man allemaal had willen plukken voor de Nepalese verjaardagsceremonie van onze zoon. Ik had één narcis weten te redden, maar de andere twee had hij bij het kopje afgeplukt. Daar was ik ook nog boos over, en over zijn in mijn ogen koele, weinig begripvolle reactie daarna. Dus dat speelde mee toen ik die ochtend mijn woede voelde kolken in mijn lijf en ik mijn handen spande. Ik nam me voor om – zodra ik tijd had – de Woede Dans van Bridget Belgrave en Gina Lawrie te doen. Dat is een loopoefening waarbij je op A4’tjes gaat staan met teksten erop die je door een transformatieproces leiden. Ik wilde graag van mijn woede af, want ik wist dat ik anders om het minste of geringste weer kwaad zou worden. Bovendien wilde ik iets constructiefs doen met mijn boosheid. Niet hulpeloos in kussens gaan slaan.

Woede Dans

Nadat ik de kinderen naar school had gebracht en ik weer thuis was, legde ik de A4’tjes op de grond en ging op degene met WOEDE erop staan. Ik probeerde de woede weer te voelen die ik die ochtend had gevoeld. Dat was niet zo moeilijk. Ik voelde mijn vuisten weer ballen en mijn lichaam hard worden. Tijd om te luisteren naar mijn oordelen en verwijten. Ik ging op dat A4 staan en gooide alles eruit wat ik dacht. Mijn woede veranderde in verdriet (die emotie zit vaak onder boosheid). Ik liet dit toe en keek naar de volgende stap: mijn onvervulde behoefte vinden. Dat ervoer ik als moeilijk. Ik ben (in de Zelf Mededogen Dans) gewend om eerst naar mijn gevoel te gaan. Maar goed, ik was al bij het verdriet onder mijn boosheid.

Mijn behoefte vinden

Wat had ik nodig? Wat wilde ik graag? Ik voelde me leeg worden. Ja, op dit moment plezier en positiviteit. En liefde en begrip. En geborgenheid. Ja, ik had geborgenheid nodig! Even wegkruipen in een veilig hoekje, of iemand die me vast hield. Ik wreef over mijn armen. Ik wilde ervaren dat het goed was. Ja, dat het goed was. Ik voelde me van binnen rustiger worden. Rust… ja, dat wilde ik ook. Innerlijke rust. Thuiskomen in mezelf en daar rust vinden. Een rustige, kalme ruimte van binnen die er altijd is en waar ik altijd naar terug kan keren. Op dat moment ervoer ik die innerlijke rust. Wat een verademing. Ik had mij  behoefte gevonden, en hij leek ook al vervuld!

Dankbaarheid

Ik ging op het volgende A4 staan: in contact met mijn getransformeerde gevoel. Ik voelde me blij, geraakt en dankbaar. De tranen stroomden over mijn wangen. Mijn verzoek voor nu wist ik ook al: iedere keer als ik woede voel (of schuld, schaamte, depressie of somberheid) deze dans doen. Wat een kracht gaat er vanuit! Binnen 10 minuten was ik van woede naar innerlijke rust gegaan!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s