Discriminatie!

Toen ik met mijn gezin en een neef bij de Pashuputinath-tempel was, wist ik uit ervaring dat ik waarschijnlijk niet naar binnen mocht. Toch schoot ik vol toen ik bij de poort afscheid moest nemen van mijn gezin. Vooral op het moment dat mijn man zei: ‘Vind je het erg?’. Ik kon nog net uitbrengen dat ik wel even ging wandelen en draaide me om, terwijl zij met z’n vieren de poort door liepen. Ik nam nog net het bord ‘Hindus only’ waar en dat raakte me enorm. Een gevoel van diep verdriet en pijn overviel me. Huilend liep ik weg en ging in de zon op een stenen muurtje zitten, een eindje van de tempel vandaan. In stilte gaf ik mezelf empathie en sprak met compassie tegen mezelf: ‘Het is pijnlijk voor je om als enige niet naar binnen te mogen en afgescheiden te zijn van je gezin.’ Ik voelde mijn verdriet en pijn en liet mijn tranen toe, mijn hoofd in mijn handen. Ik had me als tiener vaak hetzelfde gevoeld, ongemakkelijk en eenzaam in het café, terwijl mijn klasgenoten om me heen plezier hadden.

Zelfcompassie
Om me heen liepen mensen, maar dat deed me even niets. Ik wist dat als ik dit niet deed, ik boos zou worden en me zou gaan afreageren op mijn man en dat wilde ik niet. Ik wilde zacht blijven van binnen. Niet verharden en vol wraakgevoelens zijn over wat ‘ze’ me aandeden. Ik zuchtte een paar keer diep en voelde me langzaam rustig worden van binnen. Als ik naar het bord met ‘Hindus only’ keek, voelde ik niet langer verdriet. Ik was gezien en gehoord in mijn pijn en ik kon ermee leven. Heb ik nog iets nodig?, dacht ik bij mezelf. Ja, iets zoets! Dat was mij behoefte aan liefde en warmte. Er zat een Mars in mijn tasje die de kinderen bij de winkel hadden gekregen en die at ik met smaak op. Ik kon zelfs wat humor ervaren in de situatie. Ik zat hier in de zon bij een Hindoetempel te genieten van een candybar. Een schriller contrast tussen Oost en West kon ik me niet voorstellen. In Nederland eet ik nauwelijks dit soort repen.

Pijn en verdriet
Een vrouw van rond de zeventig kwam op me toegelopen. Ze zei iets over de tempel in het Nepalees en ik legde uit dat min man en kinderen binnen waren. Op het moment dat ik zei ‘Ik niet’, en zij dat beaamde, schoot ik echter weer vol. Er zat dus toch nog pijn en verdriet. ‘Niet huilen’, zei ze volgens mij troostend. Ik liet echter mijn verdriet weer toe. Het feit te accepteren dat ik hier zat en mijn gezin daar, en daarin bevestigd te worden, was nog iets te veel voor mij.

Toch boosheid?
Ik was sneller rustig dan eerder en ik keek nu om me heen, naar de hond die lag te slapen in de zon, naar de geiten die rondliepen en de apen die naast me de trap opgingen. Twee jongens vroegen me een foto van hen te maken. Ik kon weer wat humor ervaren toe ik ze achter me hoorde overleggen wat ze vervolgens tegen me zouden zeggen. Ik had echter geen behoefte aan contact met hen en mijn ‘nee’ op hun vraag of dit mijn eerste keer in Nepal was, kwam er harder uit dan ik bedoelde. Toch boosheid?

Ik hoef geen prasad
Op datzelfde moment zag ik mijn man en dochter uit de tempel komen. Mijn hart veerde op. ‘Sorry, hoor,’ zei mijn verontschuldigend. ‘Ik wilde de kinderen te tempel laten zien.’ Het was al goed voor mij. Het maakte niet uit dat ik de enige was zonder tika (rode stip) op mijn voorhoofd. Ik hoefde alleen geen prasad (offergaven) van god ‘die mij afwees’. Terwijl ik dat dacht, voelde ik mezelf van binnen een beetje verharden. Waar het me om ging was zelfrespect. Om vanuit die behoefte ervoor te kiezen geen prasad aan te nemen, voelde heel anders. Krachtiger, meer in verbinding met mezelf en met wat belangrijk voor me is.

Het gaat om respect
Toch was ik boos toen ik even laten in de stad Bhaktapur voor de tweede keer die dag niet naar binnen mocht in een tempel. Terwijl de anderen over de drempel stapten, keerde ik me om een liep weg, ondertussen wraakzuchtig foto’s makend waar geen foto’s gemaakt mochten worden. Ik voelde me opstandig en boos, want ik wilde niet ‘weer’ als een hond buiten moeten wachten. Dat zijn mijn gedachten en die maken me boos. Ik liep terug naar het plein, ging op een muurtje zitten en liet mezelf toe mijn boosheid te voelen in mijn lijf. Mijn lijf voelde hard aan, en ook krachtig. Ik voelde de boosheid in me tintelen.
Na een paar minuten kwam naar boven dat ik respect nodig had. Respect voor wie ik ben, voor mezelf als mens. Ik bleef even bij deze behoefte en voelde mijn boosheid wegebben. De kracht bleef. Toen bedacht ik me hoe ik op dit moment mijn behoefte aan respect kon vervullen. Ik kwam erop uit dat ik nu alleen mezelf kon respecteren. Ik ging rechtop zitten, met rechte rug, en voelde me rustig. Hier zat ik in Nepal en ik mocht er zijn als mens. Ik nam de ruimte in die ik nou eenmaal inneem en ik maakte me niet groter of kleiner dan ik ben.
Toen mijn neef naar buiten kwam en zoekend rondkeek, kon ik hem roepen en rustig naar hem toelopen zonder wroeging of wrok te voelen. Als het geen zelfcompassie had toegepast, had ik hem mogelijk eerst een tijdje zoekend rond laten kijken en me zitten verkneukelen om zijn stommiteit. Om mezelf beter te voelen…

Ja, het gaat om respect!
Terug in Nederland zei laatst iemand: ‘Nu weet je hoe het voor mensen om gediscrimineerd te worden.’ Ja, ik heb letterlijk in hun schoenen gestaan, zij het ongewild. Ongewenste empathie, zou Roman Krznaric mogelijk zeggen. Nou, prettig was het niet. Zou mijn empathisch vermogen erdoor toegenomen zijn? Bij het zien van de hoge muur aan de grens tussen Griekenland en Turkije in Nieuwsuur, en het idee dat mensen hierdoor werkelijk niet naar binnen kunnen, ben ik geschokt. De wanhopige uitspraak van een Syriër die nabij die muur in een detentiecentrum zit, raakt me diep en blijft me bij. ‘We willen alleen respect,’ zegt hij. Ja, dat kan ik nu helemaal begrijpen. Dát wil je als mens!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s