Roept mijn man om hulp?

Onlangs dacht ik dat de uitspraak van mijn man, die mij gewoonlijk enorm triggert, een roep was om hulp. Toen we met elkaar praatten, bleek het anders in elkaar te zitten dan ik dacht. Over het belang van heldere communicatie in je relatie!

‘Mama zegt ook niets!’ zei mijn man geërgerd toen onze dochter van vier ‘s ochtends volhardde in het meenemen van krijtjes naar school. Meteen ging er een vlaag woede door me heen. Ik had nét tegen mijn dochter gezegd dat de krijtjes voor thuis zijn en dat ze ze thuis mocht laten. Dat ik bang was dat als ze ze mee naar school nam, ze zouden breken en wegraken. Mijn man had dat moeten horen, want ik stond in de gang en hij was in de huiskamer met de deur open. Ik ga helemaal niks meer doen, dacht ik furieus terwijl ik de trap op stoof, bekijk het maar! En toen mijn man met de kinderen naar buiten liep, riep ik hem na dat hij mijn niet valselijk moest beschuldigen.

Tranen

Toen ik even op de bank ging zitten en mezelf empathie gaf, kwamen de tranen. Ik had mijn man horen zeggen dat ik niets deed, terwijl ik zo hard mijn best doe en ik zo graag wil dat dat gezien en gewaardeerd wordt. De avond ervoor had ik hem ook al horen zeggen dat hij twijfelt of mijn inspanningen iets zouden opleveren. Het probleem was dat ik daar zelf ook aan twijfelde. Hij bevestigde mijn twijfel, terwijl ik juist zo’n behoefte had aan bevestiging, steun en begrip!

Wat kan ik wél doen?

Steun en begrip… dat kon ik van mijn man niet verwachten, dacht ik. Wat ik wél kon doen was hem vragen of hij voortaan wilde checken of ik inderdaad niets gezegd had tegen de kinderen. Hij kon ook aan me vragen hoe ik erover denk dat de kinderen dingen van huis mee naar school nemen. In plaats van aan te nemen dat ik alles goed vindt wat ze doen. Ik zou mijn man ook kunnen vragen of hij zich eerlijk wil uitspreken over wat er in hem omgaat en hoe hij zich voelt in plaats van met de beschuldigende vinger naar mij te wijzen. Ik nam me voor het er nog diezelfde avond met hem over te hebben.

Machteloos en eenzaam

Vanuit mijn behoefte aan zelfacceptatie nam ik het besluit om (weer eens) te proberen door de woorden van mijn man heen te horen wat hij werkelijk wil zeggen. Om zijn worden niet als kritiek op te vatten, maar als een roep om hulp. Want zo klonk het bij nader inzien wel: ‘Mama zegt ook niks!’ Hij kon zich wel eens behoorlijk machteloos en eenzaam hebben gevoeld. Misschien had hij het idee dat hij alles alleen moest doen. Misschien had hij óók behoefte aan steun! Bij die gedachte maakten mijn woede en verontwaardiging plaats voor rust. Ik stond op van de bank en ging aan de slag met wat ik die dag wilde doen.

Loslaten

Toen mijn man even later belde met de mededeling dat ik nog iemand moest bellen, merkte ik dat de boosheid nog niet helemaal weg was. Het was echt nodig om elkaar te horen en onze goede intenties naar elkaar uit te spreken. Dat deden we nog diezelfde avond. Het bleek dat mijn man behoefte had aan effectiviteit en duidelijkheid. Hij had wel gehoord wat ik tegen mijn dochter zei, maar irriteerde zich omdat hij effect wilde zien. We hadden het erover dat we duidelijke afspraken willen maken met de kinderen en spraken af dat we dat het komend weekend gingen doen. Verder ging hij proberen om zich eerlijk te uiten over wat er in hem omging. Ik ging nog even na of ik hem nog een verzoek wilde doen. Nee, checken of ik wel of niets gezegd had tegen de kinderen was niet meer nodig!

Als je je afvraagt, waarom de waarheid checken niet meer nodig is als je je eerlijk uit, laat het dan even in een reactie hieronder weten, dan leg ik het je uit.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s