Zelfexpressie, misschien wel makkelijker dan het lijkt!

Toen ik laatst tijdens een sollicitatiegesprek hoorde dat anderen mij zagen als kwetsbaar, was ik verontwaardigd. Ik wilde niet meer als dat lieve meisje worden gezien, dat aardig wil worden gevonden. Ik ging op zelfonderzoek uit en kwam erachter dat ik behoefte had aan zelfexpressie. Maar wat is zelfexpressie eigenlijk?

Voor mijn zelfonderzoek gebruikte ik de Zelf Mededogen Dans. Dat anderen mij zagen als kwetsbaar, deed wat met mij. Ik wilde weten wat er onder mijn gevoel van verontwaardiging zat en daar wat mee doen.

Zelfkritiek

Ik begon de loopoefening met het verwelkomen van mijn oordelen en verwijten. Dat waren oordelen en verwijten aan het adres van degene die mij ‘kwetsbaar’ had genoemd, maar vooral oordelen over mezelf. Ik was een slappeling, een bang konijn, een draaikont die zich niet uitsprak. Ik was dat lieve meisje dat alles deed voor anderen uit angst dat ze haar niet aardig zouden vinden. Dat ze daar tijdens het sollicitatiegesprek doorheen prikten, kwetste me. Ik ‘voelde’ me gesnapt. Ze hadden door dat ik niet zo goed was als ik me voordeed. En dat was nou juist mijn angst.

Wat triggerde me nou?

De waarneming die mij triggerde was dat de vrouw in kwestie zei: ‘Je komt kwetsbaar over’. Ik had al bedacht dat het háár mening was en dat ze mij vergeleek met de collega’s van haar afdeling, die volgens haar goed gebekt waren. En toch was ik in mijn trots gekrenkt.

Walging!

Mijn gevoel was dus vooral verontwaardiging. Er was ook boosheid, misschien eerder stille woede, maar die kwam niet zo naar voren. Wat wél naar voren kwam tijdens de dans was een gevoel van walging. Een gevoel wat ik liever niet toe wilde laten, maar wat ik toch probeerde te doen. Dat is namelijk de enige manier om door te dringen tot je behoefte. En van daaruit positieve actie te ondernemen. Dus stond ik even letterlijk en figuurlijk te walgen. Ik walgde van mijn zielige houding (ik ging weer snel op oordelen staan), om hoe ik me voordeed. Ik voelde me bijna misselijk worden en dacht dat ik moest kokhalzen.

Ik heb behoefte aan zelfexpressie

Op dat moment kwam het woord ‘zelfexpressie’ in me op. Ik had behoefte aan zelfexpressie. Maar wat is zelfexpressie eigenlijk? Ja, jezelf uiten. Maar is het alles zeggen wat je denkt? Alles eruit flappen? Daar ben ik namelijk heel goed in en dat werd meerdere malen in mijn leven afgestraft. Dus dat doe ik nu niet meer. Is zelfexpressie dan jezelf laten gelden, mondig zijn, je grenzen aangeven, jezelf bewijzen?

Wat is zelfexpressie?

Ik stapte uit de dans, pakte mijn tablet en begon te Googlen. Wat me opviel, was dat er op het internet helemaal niet zoveel over zelfexpressie te vinden was. Wel over expressie. Op de website van Stichting Voorlichting Stamcellen vond ik een artikel dat me raakte. Hierin werd namelijk een verband gelegd met de schildklier. En ik heb een traag werkende schildklier. Ik kende wel het verband van dit orgaan met communicatie, maar had nog niet de link gelegd met zelfexpressie. ‘Het [keelchakra] is het gebied van zelfexpressie, communicatie, jezelf realiseren, jezelf vormgeven. Met een volledig geopende keelchakra druk je openlijk en zonder vrees je gevoelens, gedachten en innerlijke inzichten uit’, las ik op de site. ‘Je laat je niet snel door anderen beïnvloeden. Je bent onbevooroordeeld en innerlijk vrij.’ Ja, dat wil ik, dacht ik blij.

Herkenning

Ik herkende me echter vooral in deze omschrijving op de site: ‘Soms heb ik het idee dat ik niet vrij ben om mijzelf te uiten zoals ik ben, zoals ik het voel. Ik houd me dan in. Ook laat ik mij door anderen de mond vaak snoeren, durf het achterste van mijn tong niet echt te laten zien en slik veel in. Ik heb een kleine zwakke stem, moeite met het verwoorden van gevoelens, ben introvert en verlegen en heb soms spreekangst.’ Wat me verwarde, is dat ik me soms ook herken in ‘te veel praten, onvermogen tot luisteren en anderen onderbreken.’ Dat is op momenten dat ik de ruimte bij anderen ‘voel’ om mezelf te uiten. Dan kan ik ineens heel veel gaan praten en alle ruimte innemen.

Kracht én kwetsbaarheid

Ik las verder en begreep dat het keelchakra ‘het symbool is voor het je niet laten beperken, noch door zelfonderdrukking, noch door het gezag van anderen of door inperkende wetten en structuren. Het is het symbool voor de macht over jezelf.’ Dat is wat in empathische of geweldloze communicatie met macht wordt bedoeld: de capaciteit die je hebt om hulpbronnen te mobiliseren die jou helpen om je behoeften te vervullen. Ik haalde mijn map van het Integratiejaar Verbindende Communicatie erbij en bladerde naar een passage uit de NVC Toolkit over macht. Daar las ik dat kwetsbaarheid en kracht twee componenten zijn van hetzelfde proces. Als iemands woorden of gedrag je raken en je je kwetsbaar voelt, gaat het erom ‘je kwetsbaarheid te accepteren door in verbinding te komen met je gevoelens en behoeften.’ Door dit proces van zelfmededogen ‘herontdek je je innerlijke kracht om jezelf te kunnen waarderen, waaruit je kracht om anderen te waarderen kan ontstaan.’ Op deze manier kun je ‘de ander als volwaardig mensen zien met behoeften die net zo waardevol zijn als die van jou.’ En dat is precies wat ik wil en wat mij drijft om geweldloos te leven.

Volgende fase

Ik heb heel sterk het idee dat ik in een volgende fase ben aangekomen. Ik weet na zes jaar wat mild zijn voor jezelf en anderen betekent en wat zelfempathie en zelfcompassie zijn. En ik kan dit nu ook regelmatig toepassen in mijn leven. Ik mag gevoelens en behoeften hebben van mezelf en ik mag er zijn (zie mijn vorige blogs) De volgende stap is mezelf te uiten vanuit zelfacceptatie. En dat vind ik nog wel ontzettend spannend. Want ik ben nog steeds bang voor wat anderen van me vinden. En het is zo’n onbewust proces geworden om mijn mond te houden, dat het heel veel bewustzijn van me vraagt om me op dat moment wél te uiten. Op een geweldloze manier, dus in termen van gevoelens en behoeften. Want ik wil niet meer kwetsen. Ik wil kwetsbaar zijn als kracht.

Het gaat om meer

Wat me vooral raakte op de site van Stichting Voorlichting Stamcellen, was deze passage: ‘Het keelchakra is het gebied van de vrijheid, je eigen wezen vorm te geven. Het is ook het gebied van innerlijke stem, de roeping die ons wezen opdracht geeft om het leven in een bepaalde richting te ontwikkelen. Door hierbij stil te staan en hieraan gehoor te geven, ontwikkelen we de vrijheid, het gevoel dat we vrij zijn om onszelf te zijn, te worden.’ Nu begreep ik het. Toen ik na het sollicitatiegesprek terug naar huis fietste, had ik de sterke gedachte dat ik moest kiezen: van mijn initiatief EmpathieWorkshops mijn onderneming maken of een baan bij de organisatie waar ik net vandaan kwam.

Het is makkelijker dan het lijkt

Helemaal ontroerd was ik toen ik op de site las dat de schildklier een symbool is voor de warme stralende zonnekracht van je ZELF. Ik dacht meteen aan een oefening die ik eens heb gedaan tijdens een Retreat to Unity avond van trainers Marnix Lamers en Cor Slagmolen. Bij het zoeken naar mijn missie vond ik dat ik alleen maar hoefde te stralen. Zelfexpressie is misschien wel gemakkelijker dan het lijkt!

 

Advertenties

2 gedachtes over “Zelfexpressie, misschien wel makkelijker dan het lijkt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s