Allebei eenzaam

‘Volgens mij voelen we ons allebei eenzaam,’ zei ik laatst ’s avonds tegen mijn man, nadat ik weer eens had ervaren dat ik door mijn mond te te houden en te vluchten niet kreeg wat ik nodig had.

Ik had die ochtend met vriendinnen samen een workshop gedaan. We hadden plezier samen en ik genoot van het contact met hen. Hun spitsvondige opmerkingen en grapjes vervulden mijn behoefte aan humor, luchtigheid en lichtheid. We kregen thee, zelf gebakken cakejes en een lunch met soep en rijk belegde broodjes. Ik genoot ervan om verzorgd te worden.

Omgekeerde wereld

Toen ik thuiskwam, was mijn man met zijn nieuwe mobiel bezig en waren de kinderen papieren uit de papiermand aan het halen. De grond lag bezaaid met papier. Ik voelde een lichte teleurstelling en heimwee naar de zorg, luchtigheid en lichtheid van die ochtend. Ik voelde me ook gemotiveerd om te helpen weer ruimte en rust te scheppen in de kamer. Ik hielp mee de papieren op te ruimen en gooide een hele stapel bij het oud papier. Tevreden ging ik op de bank zitten.

Ik houd mijn mond

Toen ik even later echter aan tafel ging zitten met wat fruit, vroeg wie er fruit ook wilde en ik geen reactie kreeg, voelde ik een lichte teleurstelling opkomen. De kinderen en mijn man bleven bezig met hun eigen dingen. Ik zat daar en voelde me wat leeg, eenzaam en teleurgesteld, want ik had verwacht dat ze aan tafel zouden komen en mijn verhaal wilden horen. Ik wilde hen graag over die ochtend vertellen, maar hield mijn mond.

Ik verval in mijn oude strategie

De middag ging voorbij. Toen we gingen eten, lag er zoals altijd speelgoed op de tafel en de bank. Nu had ik alleen geen zin meer om te helpen opruimen. Ik voelde me eenzaam, gefrustreerd en boos, want ik verlangde zo naar ruimte, luchtigheid en lichtheid. Maar in plaats van dat te zeggen, liet ik me ontvallen dat ik het allemaal haatte. Mijn dochter van vier hield me meteen een spiegel voor. ‘Ik haat jou ook,’ zei ze. Ze wilde niet naast mij aan tafel wilde zitten. Ik voelde me woest, schepte op en ging boven zitten eten. Toen mijn kinderen en man kwamen vragen of ik naar beneden kwam, volhardde ik in mijn boosheid. Ik wilde hen op dat moment straffen. Niet bepaald wat ik beoog in de opvoeding van mijn kinderen, maar ik was de verbinding met mezelf en mijn intentie om het leven van anderen te verrijken helemaal kwijt. Ik zat in de vluchtstrategie uit mijn jeugd, die toen ook al niet werkte om aandacht en begrip te krijgen. Wat ik namelijk kreeg, was somberheid.

Tragisch

Toen de kinderen op bed lagen en ik nog even boven was, dacht ik na over mijn somberheid en dat die werd veroorzaakt door het verschil tussen mijn ervaringen van die ochtend en wat ik thuis aantrof. Ik vertelde mezelf dat ik altijd zelf voor alles moet zorgen. Dat er nooit eens iemand voor mij zorgt. Mijn verwijten richtten zich vooral op mijn man. Ik verweet hem dat hij afwezig is. Ik voelde me eenzaam omdat ik behoefte had aan contact en verbinding met hem. Toen bedacht ik me dat hij ook regelmatig zegt dat hij zich eenzaam voelt en dat hij graag meer samen wil doen. Zou hij zich net zo voelen als ik? Dat zou wel heel tragisch zijn.

Blij en geïnspireerd

Ik besloot het hem te gaan vragen en het klopte. Al snel zaten we in een gesprek over hoe we meer dingen samen konden doen en kwamen we op allerlei ideeën: samen uit eten, met de kinderen naar het bos en naar een museum, een weekendje weg van de waardebon die we al ruim een jaar in huis hadden… We zetten alle ideeën meteen in de agenda, zodat we onze behoefte aan samen zijn ook echt zouden vervullen. Helemaal geïnspireerd en blij ging ik die avond slapen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s