Ruzie maken om rust

Het is zaterdagochtend. Ik doe de was op zolder. Opeens klinkt er onderaan de trap klaaglijk geroep. ‘Ik heb pijn bij mijn oog. Ze heeft me gekrabd!’ Het is mijn zoon van zes. ‘Ze’ is mijn dochter van vier. ‘Wat is er gebeurd?’ vraag ik.

Dan hoor ik beneden in de gang hard gehuil. Mijn dochter. Ik kom loop de zoldertrap af, terwijl er allemaal gedachten door mij hoofd gaan. Mijn man is toch beneden? Waarom heeft niks gedaan om de ruzie te voorkomen?

Verwijten en verdedigen

Ik voel me boos worden. Als ik vanaf de trap mijn dochter in de gang zie staan, zeg ik weer: ‘Wat is er gebeurd?’ En dan harder, zodat mijn man het in de woonkamer kan horen: ‘Heeft papa niets gedaan?’
‘Ik heb wel wat gedaan,’ klinkt het vanuit de woonkamer. Mijn man komt naar onze dochter toe en terwijl hij met haar de trap op loopt, zegt hij: ‘Je kunt toch wel aan de kant gaan als je broer met zijn voeten trappelt? Waarom ben je niet aan de kant gegaan?’

Zoeken naar behoeften

Mijn dochter begint nog harder te huilen. Ik neem haar op de arm en roep mijn zoon, terwijl ik mijn dochter’s kamer in loop. Met mijn armen om hen heen zit ik op haar bed. ‘Hij heeft me geschopt!’ huilt mijn dochter. ‘Dus hij heeft jou geschopt en jij hebt hem gekrabt?’ vraag ik. ‘Nu hebben jullie allebei pijn.’
‘Ik wilde muziek maken met mijn voeten,’ zegt mijn zoon verdedigend. ‘Ik kan daar niet tegen,’ geeft mijn dochter terug.
‘Dus jij wilde muziek maken?’ vraag ik aan mijn zoon. ‘En jij wilde rust?’ vraag ik aan mijn dochter. Ze knikken allebei, en springen van mijn schoot. ‘Hebben jullie een oplossing?’ vraag ik terwijl ik achter hen aan naar de douche loop, waar mijn man inmiddels is begonnen de tanden van mijn zoon te poetsen. Ze gaan zo naar zwemles.

De oplossing

‘Zij kan weg gaan,’ zegt mijn man. ‘Dat is één oplossing, bedankt,’ antwoord ik licht geïrriteerd. Dan wend ik me tot mij dochter. ‘Is dat oké voor jou?’ vraag ik haar. ‘Dat jij naar een andere plek gaat als jij rust wilt en je broer muziek wilt maken?’ Mijn dochter knikt.
Na het tandenpoetsen loopt ze naar haar kamer en gaat op bed zitten. ‘Hier hoor ik het minder,’ zegt ze. Beneden klinkt het geluid van een trommel. ‘En als je nog meer rust wilt, doe je de deur dicht,’ zeg ik. ‘Ja, zegt zij. Ze pakt een muziekdoosje. Lachend zegt ze: ‘En ik kan ook muziek maken!’

Wat gebeurde er precies?

Toen mijn zoon met zijn voeten trappelde, voelde mijn dochter zich mogelijk al geïrriteerd en onrustig, want ze wilde rust. En toen hij met zijn voeten tegen haar aan kwam, had mijn dochter pijn. Ze voelde zich wellicht wraakzuchtig. Wat ze wilde is eerlijkheid. Haar strategie was haar broer ook pijn te doen door hem te krabben. Nu hadden ze allebei pijn en verdriet en hadden ze behoefte aan veiligheid, warmte, affectie en begrip.
Toen ik mijn zoon hoorde roepen en mijn dochter hoorde huilen, schrok ik en had ik geruststelling en helderheid nodig. Ik vroeg wat er precies gebeurd was en realiseerde me niet dat ik aan het analyseren was en daarmee mijn kinderen niet meer kon horen. Ik had er ook voor kunnen kiezen om naar de behoefte van mijn kinderen te luisteren.

Nóg verdrietiger

Toen ik eraan dacht dat mijn man beneden in de kamer was, schoot ik in oordelen en verwijten naar hem toe. Mijn gedachten maakten me boos en wraakzuchtig. Ik wilde mijn man heimelijk laten weten dat hij de ruzie had moeten voorkomen. Daarom sprak ik harder dan ik achteraf gezien wilde. Waarop hij in de verdediging schoot en mijn dochter verwijten ging maken. Zij werd nóg verdrietiger, want ze had juist begrip nodig. Dit ging niet ging werken…

Een oplossing die werkt

Ik herpakte me door de kinderen bij me te halen en naar hun behoefte te zoeken achter hun gedrag dat de ruzie veroorzaakte. Door hiernaar te luisteren en hun behoefte aan plezier en rust te benoemen, werden mijn zoon en dochter gehoord en waren hun behoeften als het ware al vervuld. Ze sprongen van mijn schoot alsof er niets gebeurd was, terwijl ik nog zocht naar een oplossing. Het idee dat mijn kinderen er de volgende keer zelf zouden uitkomen, zorgde bij mij voor rust.
Toen mijn man met een oplossing kwam, was ik verrast want dat had ik niet verwacht. Mijn irritatie kwam voort uit mijn behoefte aan gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen.

Ik checkte de oplossing bij mijn dochter en toen zij ermee kon leven, was het voor mij oké. Het ging immers om haar, niet om mij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s