‘Je hebt alleen maar geluisterd’

‘Ik voel me nu pas helemaal opgelucht en ik zie het weer zitten,’ zei een vriendin laatst nadat ik bij haar had gezeten terwijl zij haar verdriet toeliet en haar gedachten hardop ordende. Verbaasd voegde ze eraan toe: ‘En je hebt alleen maar geluisterd!’

Ik had inderdaad alleen geluisterd. Ik had stil tegenover haar aan tafel gezeten met mijn armen over elkaar. Ik had naar haar gekeken terwijl ze haar verhaal vertelde, en zo nu en dan gehumd of ‘ja’ gezegd, als teken dat ik haar hoorde.

Niet reageren…

Soms had ik moeite om niet te reageren. Dan herkende ik dingen uit haar verhaal en veerde ik bijna op met: ‘Dat heb ik ook…’ Maar dan had ik haar verhaal overgenomen. Ik hield me dus stil en probeerde mijn eigen gedachten zoveel mogelijk terug te houden.

Niet troosten…

Toen ik tranen in haar ogen zag, wilde ik het liefst opstaan en een arm om haar heen slaan. Maar dan had ik haar uit haar verhaal gehaald. Dus bleef ik zitten en keek alleen maar naar haar terwijl zij vertelde. Ik had haar even een zakdoekje of tissue kunnen aanreiken, maar die had ik niet bij de hand.

Geen advies geven…

Ik had mijn vriendin graag gezegd dat ze niet zo negatief over zichzelf moest denken en zich niet zo met anderen moest vergelijken. Dan had ik haar echter ongevraagd advies gegeven, terwijl ze vooral gehoord wilde worden en helderheid wilde krijgen over wat ze eigenlijk wilde. Ik hield mijn advies dus voor me, en gaf haar alleen terug dat ik haar hoorde zeggen dat ze zichzelf met anderen vergeleek.

Empathisch luisteren

Hoe meer mijn vriendin vertelde, hoe dichter ze bij haar pijn kwam en bij wat ze nodig had. Ik hoorde haar behoefte aan zelfacceptatie en zelfrespect en zij hoorde het zelf ook. Zonder dat ik iets hoefde te doen, vertelde ze hoe ze deze behoeften wilde vervullen. Ze had helder wat haar verdrietig maakte en wat ze eraan wilde doen om zichzelf meer te accepteren en respecteren.
Was ze zelf niet doorgedrongen tot wat belangrijk was voor haar, dan had ik haar behoefte aan zelfrespect en zelfacceptatie onder woorden kunnen brengen. Vervolgens had ik haar kunnen vragen wat er volgens haar concreet zou moeten gebeuren om deze behoeften te bevredigen.

Alles verteld

Toen mijn vriendin stil was en zuchtte van opluchting, wist ik dat ze alles had verteld. Haar behoefte aan gehoord worden was vervuld. Ze was weer in verbinding met zichzelf en met haar waarden.
Ik had haar nog kunnen vragen of ze nog iets nodig had, bijvoorbeeld een omhelzing. Nu ze haar verhaal helemaal had gedaan, had deze vraag haar niet meer uit contact met zichzelf gebracht.

Wat doet het met mij?

Ik vertelde al dat ik tijdens het verhaal van mijn vriendin soms graag wilde inhaken op wat zij vertelde. Dat ik wilde delen dat ik regelmatig hetzelfde over mezelf en mijn situatie dacht. Ik had aan het einde van haar verhaal kunnen vragen of ze wilde horen wat het met me deed om naar haar te luisteren. Dan had ik kunnen vertellen dat het me raakte wat zij vertelde omdat ik herkenning ervoer. We hadden dan mogelijk nog meer contact en verbinding ervaren, want dan had zij geweten dat zij niet de enige was die met bepaalde dingen worstelde. Ik neem me voor dat een volgende keer te doen.

Advertenties

3 gedachtes over “‘Je hebt alleen maar geluisterd’

  1. ik vind het een heel mooi verhaal.. het laat me ook nadenken, tis fijn om gehoord te worden, dat heeft iedereen nodig op zijn tijd, tja ik kan me hier in vinden..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s