Als ik me boos of moedeloos voel, ga ik dansen

Als ik me boos of moedeloos voel, ga ik dansen. En dan niet zomaar een dans. Eigenlijk is het helemaal geen dans. Maar gaat wel om beweging. Want daardoor, is mijn ervaring, kom ik sneller bij mijn (échte) gevoelens. En bij wat ik nodig heb om gelukkig te zijn. Aan het eind van de dans ben ik in staat om actie te ondernemen, zodat ik mijn behoeften kan vervullen en ik niet blijf zitten met onprettige gevoelens. Hieronder een voorbeeld van een situatie waarin ik weer eens danste.

We waren in de speeltuin met ons gezin. Het was half vijf en mijn man zei dat hij naar huis ging, nadat hij twee keer had gezegd: ‘Kom, we gaan naar huis.’ Ik wilde om vijf uur gaan, dus ik bleef nog even zitten. De kinderen waren aan het spelen met een buurjongen en ik praatte met zijn moeder.

Ergernis

Thuis aangekomen deed mijn man na drie keer kloppen op het raam (onze bel is kapot) de deur open. Zijn ogen waren groot, zijn wenkbrauwen gefronst en zijn stem klonk geërgerd. Hij was aan het koken. Vanavond zouden we een feestmaaltijd eten, want het was pannenkoekenfeest in Nepal. Ik bedacht me dat hij eerder naar huis had gewild om te koken en dat zei ik. Hij was stil. Ik zei het nog een keer. ‘Ja,’ zei hij hard. ‘Anders eten we weer veel zo laat en liggen de kinderen weer zo laat in bed.’

Beschaamd

Ik kon me in zijn woorden vinden, maar in plaats van dat te zeggen, dacht ik: waarom heeft hij dat niet gezegd toen hij zei dat hij naar huis wilde? Ik hoorde vooral kritiek in zijn woorden (‘jij zegt altijd dat de kinderen zo laat in bed liggen als ik kook’). ‘O’, zei ik verdedigend. ‘Ik wilde om vijf uur naar huis.’ ‘Ja,’ en het is nu half zes geweest,’ klonken zijn verdedigende woorden. Hij keek naar de klok. Ik volgde zijn blik. Het was tien over half zes. De buurvrouw en ik waren nog even blijven praten met een andere buurvrouw die we onderweg naar huis waren tegengekomen. Ik voelde me beschaamd en vroeg of hij wat wilde drinken. Nee. Ik kon hem zeker niet helpen met koken. Inderdaad. Mijn man bleef zijn wenkbrauwen fronsen. Ik vertelde mezelf dat hij boos was en voelde me somber en moedeloos. Ik ging naar zolder om de was op te hangen.

Zelf Mededogen Dans

Terwijl ik zo bezig was, bedacht ik me dat ik even wilde stilstaan bij het gebeurde en wat dit met me deed. En vooral: wat ik zou kunnen doen om uit die somberheid en moedeloosheid te komen. Voor mij is de Zelf Mededogen Dans van Bridget Belgrave en Gina Lawrie hiervoor ideaal. Dit is geen echte dans, maar A4’tjes op de grond waar je op kunt gaan staan. De teksten op de A4’tjes begeleiden je in je proces van zelfempathie. Je begint met het verwelkomen van je oordelen en verwijten. Vervolgens onderzoek je wat je triggerde, waarna je volledig in contact probeert te zijn met je gevoel. Je laat je gevoelens echt toe, want dit is nodig om te kunnen zien wat je nodig hebt: je behoefte. Daarna bepaal je wat er concreet moet gebeuren om deze behoefte te vervullen. Als laatste doe je een verzoek aan jezelf, aan de ander in de situatie of aan anderen die er niets mee te maken hebben. Op deze manier transformeer je onprettige gevoelens in positieve actie en dat maakt de oefening heel krachtig.

Mijn behoefte: genieten

Ik legde de gekleurde A4’tjes op de grond. Toen ik op het A4 Oordelen ging staan, voelde ik verdriet opkomen. Daarom ging ik meteen op Gevoelens staan. Ik liet het verdriet toe en langzaam kwam mijn behoefte naar boven: ik wil mezelf toestaan om te genieten en gelukkig te zijn, wat iemand ook zegt of doet. Dus als ik me blij voel, wil ik me blij blijven voelen in plaats van mijn gevoel te laten omslaan in moedeloosheid of somberheid. Hiervoor is het nodig dat ik mezelf op deze momenten vertel dat ik mag genieten. Ik heb nog een ‘mantra’ nodig om op die momenten te ‘reciteren’ (als je nog een mooie hebt?), zodat ik bij mezelf en mijn behoefte kan blijven. Ook is het voor mij belangrijk om in de waarneming te blijven: ‘hij fronst zijn wenkbrauwen en trekt zijn mondhoeken naar beneden.’ In plaats van deze waarneming te interpreteren als boosheid, chargrijn of irritatie en mezelf te vertellen dat hij een hekel aan me heeft.

Positieve wending

Na de ‘dans’ voelde ik me opgelucht en licht omdat ik wist hoe ik met de situatie kon omgaan en ik weer perspectief zag. Toen ik naar beneden kwam, merkte ik ook lichtheid tussen mijn man en ik. De zwaarte was verdwenen en ik was blij verrast toen mijn man zei dat de buurjongen mocht blijven eten, want dat had ik niet verwacht. Tijdens het eten heb ik overigens niet genoten, maar dat is een ander verhaal.

Advertenties

2 gedachtes over “Als ik me boos of moedeloos voel, ga ik dansen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s