Help, mijn dochter rent door het restaurant!

Laatst had ik een koffie-ochtend van school en mijn dochter van 4 ging mee. In het restraurant ging ze eerst rustig zitten spelen, maar op een gegeven moment had ze de grote buffettafel in het midden ontdekt… Help, hoe krijg ik haar achter die tafel vandaan? 

Toen we met een paar moeders en kinderen binnenkwamen, was het stil in het restaurant. Mensen zaten achter hun laptop te werken, anderen lazen een krant of spraken zachtjes met elkaar. Enigszins ongemakkelijk namen we plaats aan een tafeltje naast een stel dat met een kindje zat te ontbijten. We bestelden koffie voor ons en sap voor de kinderen. Zij hadden de speelgoedmand gevonden en nu zaten te spelen, of hingen op onze schoot.

Rondjes om de tafel

Mijn dochter zat eerst ook te spelen, maar op een gegeven moment zag ze blijkbaar dat het restaurant groter was dan ons hoekje. Er stond een lange tafel met een ontbijtbuffet in het midden en daar was ze omheen gelopen. Zolang ze liep, was het oké voor mij…

Op een gegeven moment rende ze om de tafel heen. De ober kwam naar ons tafeltje toe en vroeg of we haar daar weg wilde halen. Ik stond op en liep naar haar toe, waarop zij waarschijnlijk dacht dat het een spelletje was en ze luid lachend wegrende. Ik zag ons al in gedachten rondjes om de tafel heen rennen. Wat moest ik doen? Ik kon moeilijk naar haar gaan schreeuwen dat ze bij me moest komen in het restaurant, waar de lezende, werkende en pratende mensen nu gestoord opkeken. Verder naar haar toe lopen kon ook niet, want dan zou ze alleen maar harder wegrennen. Ik voelde me radeloos.

Wat moet ik doen?

Ik voelde lichte paniek in me opkomen, terwijl zij mij nog steeds lachend en met stralende ogen aankeek. Opeens kwam het in me op dat ik mijn aandacht en energie moest laten zakken en dat ik mijn stem en bewegingen moest vertragen. Dat heb ik geleerd bij tai-chi en ook tijdens het werken met (jonge) paarden. Dat deed ik. Toen ik zo rustig en geaard was, rende ze niet meer weg, Ik kon haar op de arm nemen en ik zei op gedempte toon, terwijl ik rondkeek door het restaurant: ‘Kijk, daar zitten allemaal mensen lekker te lezen, te werken of te praten. Zij willen rustig kunnen lezen en praten en dat kan niet als jij rondrent. Wil jij bij de speelgoedmand op de grond gaan spelen?’

Opgelost…

Ze kwam met me mee en ging zitten spelen, totdat ze echt meer ruimte nodig had en ze naar buiten liep, terwijl ik afrekende. Ik was blij en opgelucht dat ik het had kunnen oplossen en ik was dankbaar voor de ingeving en mijn ervaring met tai-chi.

Door rustig en kalm te blijven in plaats van opgewonden en boos te worden, mijn dochter de behoeften van de mensen om haar heen te laten zien en haar een verzoek te doen, liet ik haar de ruimte om op een andere manier aan haar behoefte aan spelen tegemoet te komen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s